A DEREITA E AS AGRESIÓNS CONTINUADAS CONTRA A NOSA LINGUA

          Hai uns días, a proposta do goberno estatal español, estaba previsto que a UniónEuropea (UE) discutira e decidira sobre a posibilidade de que os idiomascatalá, éuscaro e galego pasaran a ser considerados coma oficiais dentro dos organismos que conforman o espazo común europeo. Isto deu lugar a diversos pronunciamentos non só no seo da UE, senón tamén no conxunto do Estado Español, estando en contra desa oficialidade os partidos da extrema dereita Partido Popular e Vox  que, todo hai que dicilo, fixeron gala de fidelidade ás súas orixes comúns franquistas.

          Máis non só foron os parlamentarios europeos do Partido Popular (entre os que hai algún galego de orixe) os que fixeron propaganda contra esa oficialidade europea dos idiomas galego, éuscaro e catalá; tamén a fixo o que a min sempre me pareceu que sente vergoña da súa orixe rural galega, o mesmo que hoxe preside o Partido Popular español, Alberto Núñez Feijóo, que manifestou a súa opinión contraria a que o galego fora considerado coma un idioma cooficial da UE. Posición nada estraña se temos en conta as súas andanzas contra o galego nos moitos anos que ostentou a Presidencia da Xunta de Galicia.

O Presidente da Xunta de Galicia: Alfonso Rueda.

          Todos os galegos sabemos que os coñecidos coma “niños pijos de Pontevedra” nunca tiveron a ben (agás algunha excepción que se me puidera coar) o falar galego. E que tampouco ven con bos ollos a aquelas persoas que o falan porque é a lingua cotiá na que desenvolven a súa vida na súa vila ou parroquia; “paletos” ou “aldeanos”, din deles. E mellor non escoitar o que estes "niños pijos" din daqueles urbanitas que falan de forma cotiá no idioma de Rosalía e/ou que reivindican o poder desenvolver a súa vida dentro da Galiza no idioma propio do país; hainos desde os que simplemente cualifican está actitude, desprezando a quen a mantén, como de “rojos separatistas” ata aos que aderezan esa “rojería separatista” con insultos ou cualificacións de todo tipo, incluídos os de raíz homófoba e con alusións ao paredón. Facendo gala todas esas persoas do pouco respecto ou de actitude violenta cara ás opinións diferentes.

          E a  que ven este parágrafo anterior? preguntaredes. Pois non é moi difícil de adiviñar se consideramos que o actual Presidente da Xunta de Galicia, don Alfonso Rueda, pronunciouse publicamente encontra da posibilidade de que o idioma galego fora considerado pola UniónEuropea coma idioma oficial no seu ámbito. E iso fíxoo desprezando a posición unánime do Parlamento Galego, que en sesión plenaria pronunciouse en favor de solicitar á Unión Europea a inclusión do galego coma un dos seus idiomas oficiais. O cal podemos interpretar coma un desprezo total á Galiza. A conta disto venme unha pregunta á cabeza: E os deputados e deputadas do Partido Popular que votaron favorablemente á inclusión do idioma galego entre os oficiais da UE, que van facer diante do desprezo que o seu presidente de partido e Presidente de Galiza fixo do seu voto? Van facer de ovelliñas obedientes manténdose en rebaño  para que non lle perigue a poltrona ou van recriminar ao Sr. Rueda a súa actitude? Eu non quero ser malo, mais coido que vanse inclinar pola primeira posición e dicir beeeeeee!.

          Este señor, Alfonso Rueda, de Pontevedra, xa desde os seus tempos máis mozos estivo implicado en cruzadas contra o uso do noso idioma. A máis comentada e coñecida foi a manifestación convocada por organizacións de carácter antidemocrático e fascista no ano 2009 en Santiago de Compostela contra o uso do galego; manifestación que foi secundada por partidos de carácter centralista entre os que se atopaba o Partido Popular, representado por un coñecido pontevedrés chamado Alfonso Rueda e por outra pontevedresa de nome Ana Pastor, amais de todo un grupo representativo do facherío antigalego e antidemocrático máis selecto do país.

A Consellería de Cultura, Lingua e Xuventude.

          “De Cultura, Lingua e Xuventude”. Estraño nome para unha consellería que non fai máis que denigrar a lingua, menosprezar a cultura galega ao través das súas políticas de subvencións de actividades e colectivos de edición e uso do idioma, e que para a xuventude parece que só pensa en subvencionar os autobuses e festivais nos que os seus principais números escénicos non usan nin defenden a nosa lingua propia.

          Pero o de aquí ía do noso aldraxado idioma, cada vez menos usado, cada vez máis vilipendiado e ocultado por unha Administración Pública Galega que debería ser vangarda da súa defensa. Primeiro foi esa administración, da man do Partido Popular que desde a Xunta de Galiza gobernaba o país, coa lexislación ditada desde o primeiro goberno de Núñez Feijóo ao través da Consellería de Educación co chamado “decreto de plurilingüismo no ensino” e co programa de subvencións á prensa escrita que poñía o 17 de maio de cada ano a súa primeira plana no noso idioma pero que no resto do ano dedicábase a espallar a propaganda anti-galego saída das filas do PP e da Xunta. E, unha vez conseguida a conversión das públicas TVG e Radio Galega en órganos de propaganda do Partido Popular, recortes na programación e na produción propia e na emisión dos programas infantís e xuvenís en galego que tan bo resultado deran na expansión do coñecemento e do uso do galego desde a máis tenra infancia, sen que elo supuxera un menosprezo e unha discriminación cara ao idioma común do Estado. Daquela, os nosos nenos e nenas, os nosos mozos e mozas, co seus coñecementos idiomáticos, poderían desenvolverse perfectamente en Galiza no seu idioma propio, en Portugal ou en calquera outra rexión ou país onde a lingua oficial fora o español ou o portugués, cousa que hoxe (vistos os resultados do estudo do IGE sobre coñecemento e uso do galego) non poderían facer.

          O Secretario Xeral da Lingua (para ser máis xustos, poderían denominalo, mellor, como secretario de destrución xeralizada da língua galega) é un personaxe moi peculiar nas súas aseveracións públicas. Normalmente nunca é o primeiro en pronunciarse sobre as cuestións que afectan á nosa lingua; espera sempre a que sexa outro manda-máis do Partido Popular quen diga algo para despois, cal papagaio, dicir o mesmo. Non sei se é cousa de que non sabe que dicir, se é cousa de instrucións recibidas dende arriba ou se é cousa de conservación de poltrona. E, como era de esperar, unha vez que Rueda e Feijóo pronunciáronse contra a oficialidade europea do galego el, o señor don Valentín, saiu a dicir o mesmo que os seus xefes, coma bo mandado que adoita ser.

O estudosobre coñecemento e uso do idioma galego realizado polo Instituto Galego deEstatística (IGE)[i] ao longo do ano 2023 amosa uns resultados demoledores para a política lingüística emprendida pola Xunta de Galicia desde o inicio da presidencia de Núñez Feijóo na Xunta de Galicia, política continuada pola Xunta de Rueda e que segue a escarvar nos mesmos termos que están a erradicar o galego das escolas, dos xornais subvencionados, dos medios públicos galegos de comunicacións e, coma consecuencia, das rúas. Este estudo compara o uso e coñecemento do idioma galego nos anos 2008 e 2023, desde dous anos antes da entrada en vigor do decreto de plurilingüismo no ensino ata o 2023. O que deixa en evidencia a política destrutora do idioma seguida polo Partido Popular en Galiza.

Este estudo do IGE dinos moitas cousas das que destacamos: No referente á capacidade para expresarse en galego da poboación comprendida entre os 5 e os 14 anos, que experimentou un retroceso do 110% entre os anos 2008 e 2023; e sobre o uso do cotiá do idioma amósanos que, entre esas datas, solo usan o español como lingua cotiá o 53,6% da poboación de entre 5 e 14 anos e o 43% da comprendida entre os 15 e os 29 anos. Isto, polos anos que o IGE utiliza para ver a evolución no uso e coñecemento do noso idioma demostra sobradamente que o declive no coñecemento e uso do idioma galego prodúcese desde a entrada en vigor do famoso decreto de plurilingüismo no ensino e da desaparición da programación educativa, infantil e xuvenil en galego dos medios de comunicacións públicos (TVG e RG).

Diante dese estudo que desmontaba toda a propaganda que PPdeG e Xunta de Galiza tiñan fabricado arredor da potenciación do idioma galego, a reacción do goberno galego foi poñer en cuestión a calidade do mencionado estudo, indicando nalgún intre que eles tiñan outro estudo (do que ninguén explicou a súa procedencia nin os parámetros estatísticos nos que ese estudo se baseaba) que desmentía os resultados do IGE; a evidencia de que isto non se sostiña nin con cemento armado era tan clara que pronto meteron este argumento no tinteiro.

Outra das reaccións diante do excelente estudo do IGE sobre o coñecemento e uso do idioma galego foi a do fiel escudeiro do conselleiro do ramo, o Secretario Xeral de Lingua don Valentín García, que sen cortarse nin un pelo tacha os datos proporcionados polo IGE como “non fiables” e o estudo como “irrelevante en demoscopia e sociolingüistica” (realmente, ese Valentín sabe do que fala?); e xa non busco o que puidera dicir o voceiro do PPdeG no Parlamento Galego porque a cousa pode ser tan forte que non sexa apta para horario de público infantil.

Estas actitudes do Partido Popular e da Xunta de Galicia no seu conxunto de poñer en cuestión os estudos realizados por organismos autónomos da Administración Pública Galega empeza a ser preocupante, sobre todo tendo en conta o que fixeron cos medios de comunicacións públicos desde a entrada na presidencia da Xunta de Galicia e Núñez Feijóo e a lexislación que baixo a presidencia de Alfonso Rueda sobre estes medios se están a realizar. Porque o do estudo do galego polo IGE non é o único caso; están o ditame do Consello de Contas de Galicia sobre o Hospital Álvaro Cunqueiro de Vigo e o do Consello da Cultura Galega sobre a instalación da macrocelulosa ALTRI en Palas de Rei, ambos contradicintes da propaganda e posicionamento do Partido Popular e da Xunta de Galicia sobre eses temas.

Mobilización popular do 17 de maio

Como xa fixera meses atrás, o 17 de maio, Día das Letras Galegas, o pobo da Galiza volveu dar unha lección a todos esas persoas desvergonzadas que desde a Xunta de Galicia e desde o Partido Popular se dedican a tentar de enterrar para sempre o noso idioma pero que ao través da propaganda, propia e da que gratuitamente lle facilitan os seus amigos da prensa a cambio das cuantiosas subvencións que reciben, pretenden que comunguemos con rodas de muiño e nos traguemos a ilusión de que eles coidan de que o noso idioma teña unha longa vida e un uso normalizado. A creación desa Consellería de Cultura, Lingua e Xuventude é unha desas medidas propagandísticas nas que se agrupan esas tres importantes facianas da vida dun país pero que como coas demais fagan o mesmo que co galego...

O 17 de maio milleiros de persoas patearon as rúas de Compostela reivindicando o noso idioma e criticando as medidas e o desprezo que o Partido Popular e a Xunta de Galiza teñen cara a el e que están a propiciar a súa desaparición. Reivindicando o poder vivir a súa vida no seu propio idioma e na súa terra. Desprezando a todos aqueles que como Alfonso Rueda, Núñez Feijóo, o Secretario Xeral da Lingua, o Conselleiro de Educación e a todos aqueles cargos públicos peperos que só usan o galego coma unha formalidade inherente ao seu cargo pero que no fondo non poñen ningún reparo á súa desaparición (incluso aqueles hipócritas que presumen de galeguistas, que os hai). Reivindicando un futuro para o galego.

...Pero seguen coa súa agresión continuada contra o galego. 

•  Pese a todas as mobilizacións populares de carácter moi masivo habidas desde a promulgación e imposición do famoso "decreto de plurilingüismo no ensino" (cada unha con máis participación que a precedente) ata chegar a importantísima deste pasado 17 de maio, que rematou cunha foliada na Praza do Obradoiro. 

• Pese, tamén, a todas as asociacións educativas e populares, así como organismos públicos de carácter autónomo, como a Real Academia da Lingua, que se teñen pronunciado polo mal trato ao que a lingua galega está sendo sometida pola Xunta de Galicia e os seus subconxuntos (consellerías, direccións xerais, secretarías xerais,...), así como polo Partido Popular de Galicia e do Estado. 

• Pese ás numerosas e sucesivas reclamacións procedentes dos claustros de profesores e profesoras dos distintos centros educativos e dos sindicatos representativos do profesorado para que se derrogue o decreto de plurilingüismo no ensino.

• ...E moitos máis "pese a que..."
  

            Pese a todo iso, a Xunta do Partido Popular, esa Xunta que quer rematar coa presencia pública do noso idioma, non recúa. esa Xunta á que cada vez máis galegos e galegas que rexeitamos estar sometidos a caciques e prisioneiros de ameazas veladas; esa Xunta que segue tendo moito voto refén e que utiliza os mecanismos ancestrais do caciquismo para manterse na poltrona; esa Xunta que ten do seu lado ás editoras de numerosos xornais, emisoras de radio e televisión; e que controla con man férrea os medios de comunicacións públicos impedindo a presencia de pluralidade de todo tipo nos mesmos (informativa, artistas, producións, debates,...).

 

            Se queremos que o idioma propio da Galiza, o galego, sobreviva como unha parte esencial da nosa identidade propia e unha parte integrante da nosa rica cultura propia, cultura que non podería ser entendida se non é conxuntamente co noso idioma, só nos cabe rematar co dominio político da bazofia política no noso país; rematar co dominio político das ideas de ultradereita e unificadoras da diversidade cultural e lingüística; e esa bazofia política, na actualidade, son o Partido Popular e as bandas nazi-fascistas lideradas por Vox, o partido de Abascal.

 

        Porque como dicía o noso querido e admirado Castelao, personaxe odiado e vilipendiado por esa bazofia á que antes teño mencionado (aínda que algúns dos integrantes da mesma pretendan apropiarse do personaxe para esconder a súa miseria ideolóxica e o seu compromiso con Galiza): "Se ainda somos galegos é por obra e graza do idioma".

 

---

[i] O IGE é un organismo autónomo da Adminsitración Galega que ten por finalidade facer estudos sobre os distintos aspectos da realidade da Galiza (economía, cultura, poboación,...) 

EXTREMA URXENCIA EN GAZA

Hoxe non tiña pensado escribir sobre o tema do xenocidio palestino que o Estado de Israel está a cometer na totalidade da Palestina, pero que está extremadamente agudizado na Faixa de Gaza onde os criminais armados do exército sionista non só bombardean hospitais, escolas, poboación civil, etc. de forma indiscriminada, senón que amais están procurando que numerosas crianzas estean a morrer de fame ou afectados por enfermidades derivadas da desastrosa situación hixiénica á que os xenocidas  sionistas están a someter á poboación dese territorio palestino.

 

 Quizá a situación máis grave e penosa que se está a dar neste intre é a dos miles de crianzas que nun curto prazo van morrer de fame se o Goberno criminal do Estado de Israel segue a impedir que a axuda humanitaria e alimentaria chegue á Faixa de Gaza. Pero non é a única; son moitas as enfermidades que estaban erradicadas da Palestina que por falla de medicamentos e por falla de establecementos sanitarios e hospitalarios (a maioría deles destruídos polas bombas do país do corrupto e criminal de guerra primeiro ministro Netanyahu coa escusa e mentira de albergar membros de Hamas no seu interior) e mesmo falla de profesionais da medicina, moitos deles asasinados polas bombas ou os francotiradores do exército sionista, que poidan atender á poboación afectada.

A complicidade criminal dos EUA

Pero esas persoas de que permanecen en Gaza está a recibir instrucións enganosas do goberno de criminais presidido por Netanyahu para que se vaian da súa terra, forzados a marchar daquela terra que é deles desde os orixes da historia, coa ameaza de ser exterminados pero á súa vez son exterminados mentres seguindo as instrucións se moven dun lugar cara a outro. O propósito parece ser que os colonos criminais e sionistas israelís ocupen as terras que pertencen ás palestinas gazatís (e converter a Faixa de Gaza nun ressort turístico de luxo con participación da familia Trump, se facemos caso das declaracións do presidente criminal dos EUA). E, por riba. vemos imaxes nos que a tropa de soldadiños rasos do exército israelí rise cando ven desde o lonxe como as bombas arrasan edificios civís, hospitais, escolas e poboación palestina; actitude que os fai cómplices e responsables dos mesmos crimes que cometen os seus superiores que deciden eses bombardeos criminais.

Todo isto co beneplácito dos Estados Unidos de América (EUA), presidido agora polo delincuente nazi Donald Trump e antes por Biden, e co silencio cómplice da maioría dos estados da Unión Europea e de Europa. Os EUA fornecen todo tipo de armas de destrución ao estado xenocida de Israel sabendo que o seu destino é masacrar á poboación Palestina, principalmente á de Gaza, o que fai dese país un cómplice activo na masacre humanitaria e nos crimes contra a humanidade e de guerra que están a acontecer na faixa de Gaza; así como dos crimes de lesa humanidade que colonos, exército e policía de Israel están a cometer na Cisxordania e no Xerusalén Leste contra a poboación Palestina.

E a Unión Europea?

A Unión Europea, cuxa Comisión preside Ursula von der Leyen (á que tanta satisfacción parece reportar fotografarse con xentes da caste de Netanyahu ou de Donald Trump), parece insensible, desde un primeiro momento no que manifestou que “Israel ten dereito a se defender”, ao que desde o fatídico día de outubro no que comezou o exterminio palestino está a acontecer en Gaza, que non é máis que un clásico xenocidio.

Pero é que, a día de hoxe, esa Comisión Europea aínda está a discutir se o xenocidio de manual que Israel está a cometer contra o pobo palestino é, ou non, un xenocidio. E, de paso, temos coñecemento de que esa comisión tamén está a incumprir un acordo asinado pola Unión Europea con Israel polo cal o mantemento de relacións comerciais entre ambos territorios está condicionado ao respecto polos dereitos humanos e, polo tanto, a Comisión europea está a cometer unha ilegalidade manifesta. E non só desde que comezou o labor criminal de Israel na Faixa de Gaza, senón desde hai moito máis tempo no que Israel leva violando os dereitos humanos da poboación palestina (encarceramentos infinitos sen acusacións, permisividade coas ocupacións de propiedades palestinas polos colonos, discriminación da poboación árabe en todas as facetas oficiais e civís, derrubamentos de vivendas ou barrios enteiros baixo a escusa de ter albergado algún membro das resistencia palestina contra a ocupación, torturas e malos tratos aos detidos, etc.).

O que se debería demandar da Unión Europea non é só que condene firmemente o que está a acontecer coa poboación Palestina en todos os seus territorios, pero fundamentalmente en Gaza e na actual situación. Non o fan en bloque e dunha forma clara; e os países que individualmente se pronuncian condenando a violación dos dereitos humanos polo Estado de Israel buscan formas semánticas que poidan suavizar esas condenas e a maioría deles non adoitan medidas efectivas; e xa non digamos aqueles países, cómplices inmateriais do xenocidio, que non só non condenan o comportamento de Israel senón que o apoian.

Pero, amais dos países que non condenan o xenocidio palestino, dentro dos países que si o fan hai forzas políticas que defenden as políticas criminais de Benjamin Netanyahu (moitas desas forzas aínda hoxe negan a existencia do holocausto dos xudeus baixo o réxime hitleriano), que defenden con uñas e dentes ben as accións de Israel contra Palestina, ben a non-condena desas accións e a toma de medidas restritivas nas relacións co estado sionista. A estes tamén podemos consideralos coma cómplices inmateriais do sionismo criminal.

Necesidade dunha fronte internacional contra os crimes de lesa humanidade

Quizá o único organismo colectivo que condena firmemente o xenocidio que está a acontecer en Gaza e que denuncia o incumprimento polo Estado xenocida de Israel da legalidade internacional é a ONU.

Na Segunda Guerra Mundial, á vista da violación dos dereitos humanos emprendidos pola Alemaña nazi e o seu intento de expansión territorial, os países democráticos formaron unha forza militar coa finalidade de rematar con esa situación. Só quedaron á marxe desa operación os aliados europeos de Hitler (a España franquista e a Italia fascista) e o imperialismo Nipón na área do pacífico.

Hoxe, os países que se consideren así mesmos como democráticos deberían rachar todo tipo de relacións co Estado de Israel, sen ver e considerar o que poidan pensar os EUA gobernados por nazis coma Trump ou países gobernados por calamidades tipo Milei; deberían esixir dese estado criminal a fin da agresión e do xenocidio contra a poboación palestina e o respecto polos dereitos humanos; deberían esixir tamén o cese dos seus actuais gobernantes e dos máximos responsábeis do seu exército e dos seus servizos de intelixencia. Igualmente, deberían esixir a entrega de todos eles para ser xulgados por crimes de lesa humanidade, como o foron os responsábeis do holocausto nazi.

E, no caso de que a ruptura das relacións non deran resultado, non dubidar en facer o que fixeron as democracias contra o réxime de Adolfo Hitler: formar un exército internacional para pararlle os pes ao sionismo do Estado de Israel; estado que non é nin máis nin menos que a reprodución en termos actuais  do Estado Hitleriano responsable do Holocausto contra a poboación de relixión xudea. O que non pode permitir a decencia e a humanidade é o que está a facer o Estado criminal de Israel; se hai que usar a forza, úsase.

FOISE A LUZ. VOLVERÁ A CLARIDADE?

 

            Antonte foise a luz. Eran preto das 12:30 horas do mediodía e, de súpeto, quedo sen luz na casa. Non era o regulador de potencia; tampouco diferencial algún dos que regulan o tráfico eléctrico pola casa. Era todo o edificio; e tamén os da contorna.

O primeiro que se me pasou pola cabeza foi protestar á empresa á que lle merco a enerxía e que forma parte do oligopolio eléctrico, sabedor de que nos últimos tempos en toda a área xeográfica local na que desenvolvo a miña vida temos cortes de corrente cada dous por tres (unha veces micro-cortes, outras veces máis largos dependendo das parroquias ou lugares onde acontezan). E así o fixen mediante o WhatsApp. Sabedor, por outra experiencia anterior, de que te remiten á empresa que lles subministra a eles a enerxía xa me cubrín indicándolle que eu a quen lle mercaba e pagaba a enerxía era a eles e que, polo tanto, eran eles os que me tiñan que resolver o problema. Pregunteille polo tempo de tardanza e se o asunto era debido, como os cortes precedentes, á falla dun mantemento adecuado das liñas de distribución. Durante un bo rato, e pola mensaxería instantánea (que ía sendo cada vez menos instantánea) estiven a pelexarme co robot que me atendía, chamándolle de todo a el máis aos seus propietarios porque nin me resolvía as dúbidas, nin me falaban no idioma no que eu lle transmitín as preguntas. Ao final acabei dirixíndome, ao través do robot, aos donos do mesmo dicíndolle que se deixaran de tanto robot e que contrataran persoas, “que xa estaba ben! Carallo”!

Eran Portugal e o Estado Español

Que va! Non era só a miña contorna a que non tiña luz. Eran todo o Estado Español e Portugal, segundo contou a miña compañeira ao chegares á casa polo que se falaba pola rúa. Neste caso, aquelo de “menos mal que nos queda Portugal” xa non valía.

Pouco a pouco foise caendo todo: internet deixou de funcionar, tamén cos “datos”; as emisoras de radio vía internet, só algunha... E o transistor sen baterías! E o teléfono móbil, ata aquel momento único medio de comunicación e información do que dispoñía, case no límite da carga de batería.

Xantamos frías as lentellas que tiñamos feito. Frías, xa que tendo todo eléctrico non puidemos quentalas (teño que cambiar a bombona do fornelo de cámping, por se volve facer falla).

A radio está sen pilas e hai que cargar o móbil. Isto último, ao non haber corrente eléctrica, só podo facelo desde o chisqueiro do coche; así que, como teño combustible bastante, vou ir cara a unha poboación próxima a mercar pilas e, de paso, cargo a batería do móbil.

Así o fixen. Chego a destino e o establecemento no que tiña pensado mercar as pilas non estaba en funcionamento, que non podían cobrar porque as rexistradoras non funcionaban. Toda maquinaria e TPVs eléctricos. Seica que pola tarde tamén pecharon todos os supermercados, aínda que algún parece ser que obrigou ao seu persoal a cumprir todo o seu horario de traballo no interior (non teño contrastada esta información, senón poría o nome do establecemento que cometeu tal ilegalidade). Así que funme cara a un “chino”, onde despois de agardar unha numerosa cola de xente (que mercaba tal cantidade de pilas, transistores, candeas, lanternas, etc., que parecía que se ía rematar o mundo) por fin puiden mercar pilas para o meu radio transistor. Por suposto que nada de pagar con tarxeta; os terminais de cobro electrónico non funcionan sen electricidade.

Xa podo estar informado de como vai a cousa

Volvendo cara á casa, pola radio do coche me informo de que en zonas de Euskadi e de Andalucía xa empeza a haber enerxía eléctrica e que a estimación de que volva a todo o Estado é de entre seis e 24 horas desde o comezo.

Tamén me informo pola radio do coche que aqueles establecementos de alimentación que permanecen abertos van tendo esgotados a auga, o pan e o pan de molde, (outra vez) o papel hixiénico,...  Informan de que moitos compradores levan montóns de paquetes de pan de molde e auga, mentres que outros, por estar esgotados, teñen que saír sen estes produtos. Leo no día de onte no xornal “Público” que en Madrid houbo pelexas por subirse a un autobús. Solidariedade española e comportamento exemplar, que dicían as emisoras onte.

Chegando á casa coloco ás pilas e poño a radio, xa con media carga de batería do móbil. E sigo a informarme do que estaba acontecendo, das perspectivas oficiais, do descoñecemento das causas e dos bulos que xa empezan a circular polas redes (a maioría procedentes de terraplanistas e de xentalla fascista, como Alvise ou Abascal e outros polo estilo, que pretenden aproveitarse da situación para lucrarse dos cordeiros sen cerebro que os seguen).

Xa na casa, case tres horas máis tarde recibo unha mensaxe (afortunadamente posto por unha persoa e non polo puto robot) da miña subministradora desculpándose pola tardanza e desviando a responsabilidade do apagamento á Red Eléctrica Española.

Incomunicados e nas súas mans

Xa as antenas de distribución do sinal da telefonía móbil e da internet deben estar a quedar sen enerxía. Xa todo o cibernético falla. Estamos totalmente incomunicados co exterior; só podemos recibir información radiofónica por radio-transistores, pero non comunicarnos por iniciativa propia agás, di a lectura do móbil, con emerxencias. Ata os teléfonos fixos, que maioritariamente funcionan ao través de IP e que precisan dun router enganchado á rede eléctrica para funcionar. Isto antes non pasaba; cos teléfonos analóxicos ou rebentaba a central telefónica ou por moita electricidade que faltara podiamos recorrer a eles para falar coa familia ou con quen quixeramos. Na actualidade estamos totalmente a mercede dos mercaderes  que xestionan o que debería xestionar a administración pública; nas mans dos oligopolios de todo tipo. E iso é algo contra o que nos temos que rebelar, que temos que cambiar dunha forma ou doutra. Non podemos deixar o futuro da humanidade nas mans da oligarquía.

Que está a ocorrer?

Polas comparecencias feitas polo Presidente do Goberno e a forma que tiñan as súas expresións cando manifestaba o descoñecemento do goberno das causas que propiciaron o apagamento, puiden intuír (acostumado a “ler entre liñas” durante os moitos anos de ditadura franquista que tiven que sufrir) que a causa, aínda que grave polos seus efectos, non era debida a “un ataque ruso” ou a un “ataque de hackers”, que eran dúas das hipóteses que circulaban polas emisoras radiofónicas nos primeiros momentos da crise, sobre todo a segunda.

Os imbéciles que se resisten a crer, ou que o negan, por intereses económicos e/ou políticos, a existencia do cambio climático, a pesares de que todas as evidencias científicas que o avalan, aventuran que é polo “exceso de enerxía” (din eles) procedente de fontes renovables no achegamento de enerxía ás redes onde reside a orixe do problema.

O papahostias de Núñez Feijóo lucíndose, coma sempre que abre a boca. Fala de que o que se necesita son centrais nucleares para que isto non ocorra. Dio un home que foi á Universidade; claro que pasar por ela non debeu pasar; máis ben a Universidade debeu pasarlle por riba (como diría o meu amigo Felipe). A súa incultura provoca arrepíos con só pensar que ese suxeito pode chegar a ser presidente do goberno estatal. Como é posible que ese home non saiba que as centrais nucleares precisan grandes cantidades de enerxía eléctrica para poder refrixerar de forma continuada os seus reactores? E que esa cantidade de enerxía élle subministrada, na actualidade, desde outras fontes de xeración de enerxía máis limpa, menos contaminante e menos perigosa? A súa posición colócao no mesmo campo que os negacionistas do cambio climático (e o mesmo podemos dicir de xentes coma Ayuso ou Tellado coas súas estupideces superlativas sobre o tema, pero desta xente non se pode esperar máis, coma do seu xefe de filas teórico). Afortunadamente hai moi poucas centrais nucleares en funcionamento no Estado Español porque se así non fora poderiamos estar diante dun problema monumental. De feito unha das primeiras cousas que se fixo a medida que se ía recuperando o subministro eléctrico na Península foi o de desviar grandes cantidades de enerxía cara ás nucleares para que se arrefriaran os seus reactores; e foi esta unha das causas de que a cidadanía de a pe de certas áreas xeográficas do Estado Español tardara tanto en poder dispoñer de enerxía eléctrica.

A xefa de Red Eléctrica Española (REE) nega a responsabilidade da empresa no corte do subministro; o Goberno insinúa que as responsabilidades poden vir por aí e polo oligopolio eléctrico, pero que “non se descarta ningunha outra opción” mentres non se determinen con exactitude as causas da caída da subministración eléctrica; o goberno de Portugal descarta calquera tipo de ataque cibernético e pon o seu punto de mira en España (é dicir, en REE); Francia nega que a orixe do corte sexa da enerxía que desde ese país se exporta cara á Península Ibérica; un xuíz da Audiencia Nacional abre unha investigación para determinar se houbo un ataque de “terrorismo informático”.

Outra das intervencións “afortunadas” foi a de José Mª Aznar (e tamén a de Feijóo no mesmo senso) no aquelarre do PP Europeo que tivo lugar hoxe en Valencia (onde, por certo, a señora Van de Leyen fotografouse con Mazón; parece como se esa señora tivera debilidade por saír nas fotos con sinistros personaxes ou con criminais de guerra como Netanyahu). Pero ao que iamos: Aznar criticou ao goberno español por non saber xestionar unha crise, acusandóo de ocultar a verdade á cidadanía. Vos lembrades da xestión dos atentados do 11-M en Madrid nos que ese suxeito e os seus ministros do Partido Popular estiveron mentindo reiteradamente á poboación sobre a autoría dos atentados? E da xestión da crise do Prestige? Ou as mentiras do seu goberno sobre o accidente do Yakolev no que pereceron moitos militares españois que estiveran destinados en Afganistán? E da brillante xestión feita pola Generalitat Valenciá nas mans do PP, presidida por Mazón, da DINA (depresión illada en niveis altos) da que agora se cumpren seis meses?

E con isto non quero salvar ao goberno PSOE-SUMAR das súas posibles responsabilidades no evento. Non tanto por actuacións mal feitas como por falla de vixilancia do estado das redes de distribución eléctrica, tanto as dependentes de REE como as dependentes das operadoras privadas.   

Daqueles pos, estes lodos

Fora o que fora, o caso é que a día de hoxe non sabemos nada sobre as causas do apagamento. Pero o que si sabemos é que hai responsables; que iso non debería ter pasado e que ninguén previu que puidera pasar. Non sabemos, sequera se o saben e o están tapando porque poden estar en xogo intereses de xente moi poderosa. Veremos como segue a suposta investigación.

O que si hai que deixar patente é que por disposición legal do primeiro goberno español presidido por Aznar o servizo de distribución de enerxía eléctrica deixou de ser considerado servizo estratéxico e controlado polo Estado para pasar a ser, unicamente, servizo esencial susceptible de estar nas mans privadas. Foi o inicio da “liberalización” do sector enerxético español no que os organismos e empresas estatais do sector perderon o seu carácter de beneficios ao país e foron postos nas mans privadas para a xeneración de lucro privado; privatizouse a Rede Electrica Española, agora parte de Redeia, empresa participada nun 20% pola SEPI e na que teñen participacións significativas Amancio Ortega e o fondo voitre Blackrock Inc. Esta privatización do sector eléctrico foi continuada durante a presidencia de Rodríguez Zapatero coa venda da Empresa Nacional de Electricidad, S.A. (ENDESA) hoxe nas mans de ENEL (empresa pública italiana de electricidade).

 Como pasou cos ferrocarrís ingleses privatizados por Thacher, tamén no sistema eléctrico español deixouse da facer un mantemento adecuado das redes de distribución de enerxía para priorizar os beneficios empresariais sobre a utilidade e bo estado dun servizo esencial para o conxunto do país, cousa que se empezou a notar hai poucos anos cos cortes e microcortes de enerxía eléctrica de carácter local, como os acontecidos no lugar no que eu resido.

Tendo todo isto en conta, eu estou convencido de que o apagamento eléctrico sufrido en todo o Estado Español e Portugal veu determinado pola falla dun mantemento adecuado da rede de distribución de enerxía. Que a situación da distribución de enerxía eléctrica no Estado Español é un sistema velenoso para a cidadanía; que non pode estar un servizo esencial para a vida nas mans dun oligopolio como é o eléctrico. E que ten que volver a ter carácter de servizo estratéxico e estar nas mans do Estado. De igual forma hai que proceder coas telecomunicacións.

Curiosidades da Galiza.

É indignante e curioso que mentres que o no noso país produce máis enerxía eléctrica da que consumimos fora Galiza dos últimos en recibir enerxía eléctrica. Agás a cidade de Ourense, o resto da Galiza foi das últimas áreas xeográficas do Estado en dispoñer de enerxía eléctrica. Ás 11:00 horas de onte aínda había núcleos de poboación na provincia de Pontevedra que non dispoñían de electricidade. E as zonas afortunadas puideron iluminar os seus fogares e as súas rúas a partires das 5:00 horas da mañá.

Cacho cabreo pilleime eu sobre as dez e media ou once da noite do luns 28 cando escoito na radio que en Galapagar e en Las Rozas (concellos de Madrid onde reside a “xente guapa”) xa dispoñían de electricidade mentres nós estabamos a escuras. E non é por envexa, senón porque non é xusto que unha rexión que non produce nin o 0,75 por cento da enerxía eléctrica que consume dispoña da mesma antes que unha nación que produce máis corrente eléctrica da que consume (e, por riba, de fontes renovábeis); e unha nación que por riba ten que tivo que aturar que remataran cos seus ríos e coas súas zonas agrícolas máis ricas e que na actualidade pretenden sementala aínda con máis muíños de vento dos que xa ten a costa das súas augas subterráneas, das súas aldeas e dos seus montes comunais.

Outra das cousas curiosas é a renuncia da Xunta de Galiza, presidida por Ruada e dominada polo Partido Popular, a xestionar a crise no noso territorio, poñendo nas mans do Estado central a xestión da mesma. E digo curioso porque o señor Rueda e os seus secuaces non fan máis que queixarse de que o Goberno non lles deixa facer nada, que todo o torpedean. Claro que o único que o Partido Popular demanda é aquilo que lle permite manexar os cartos ao seu antollo ou facer concesións a quen eles estimen oportuno (Altri, costas, minería contaminante, acuicultura,...). Mira que devolver cartos que ían destinados a reforzar a educación pública! Se puideran facer con eles o que quixeran non os devolverían, daríanllos ás escolas e colexios privados, seguramente.

De todas formas, e sendo práctico, visto o ocorrido coa catástrofe do Prestige, e tendo en conta que cando hai avisos meteorolóxicos de previsións de temporais fortes ou nevadas abundantes son tan incompetentes que delegan nas mans das direccións das escolas e institutos a toma de medidas, mellor non deixar nas súas mans as situacións de crise ou emerxencia. Se foran outros quen gobernaran sería distinto.

        Pero o de Rueda é patético. Pasou de agradecer ao goberno a súa colaboración e a súa eficacia na xestión da crise a mercar o discurso de Tellado e de Feijóo para criticar ao goberno central. Eu vivo na Galiza, pero se o fixera noutra parte do Estado ou do mundo, cada vez que estes personaxes abren a boca, sentiría vergoña allea.

14 de Abril: Castelao e a IIª República

 

«Os nacionalistas galegos [...] defendemos, como principio xeral, a soberanía de toda-las nacionalidades e reclamamos para Galiza as garantías do seu libre desenrolo e da súa fecundidade».
«Estas ideas poden concretarse nos catro principios seguintes:

a) Autonomía integral de Galiza para federarse cos demais pobos de Hespaña.
b) República Federal Hespañola para confederarse con Portugal.
c) Confederación Ibérica para ingresar na Unión Europea.
d) Estados Unidos de Europa, para construir a Unión Mundial.».

(Castelao: Sempre en Galiza)