Avalancha humana en Ceuta

 

 

        O pasado xoves 30 de xullo, unha avalancha humana procedente de Marrocos entrou de forma masiva e desorganizada na cidade de Ceuta, colonia española en África e administrativamente parte do Estado Español.

Antecedentes das avalanchas humanas marroquís. 

        Hai xa antecedentes deste tipo de accións de migración desde Marrocos a Ceuta que foron utilizados polos sátrapas reinantes no país africano ao longo do tempo coa finalidade de reivindicar dos gobernos españois o que eles chaman "devolución de territorios marroquís ao seu lexítimo país". A primeira da que eu teño coñecemento foi a Marcha Verde no ano 1975, sendo rei de Marrocos o sátrapa Hassan II e ditador español Juan Carlos de Borbón; esta marcha, organizada activamente polos criminais da CIA estadounidense e comandada polo sátrapa marroquí se produce en medio do proceso descolonizador das terras africanas que eran "provincias" so Estado Español, entre elas o Sahara; neste proceso, coa fin de procurar a soberanía de Marrocos sobre un territorio pertencente ao pobo saharauí, foi cando se organizou a famosa Marcha Verde a través da cal Hassan II e a CIA procuraron unha marea humana de civís (vítimas de todo tipo de engados) que se dirixira cara ao Sahara para impedir a entrega dese territorio aos seus lexítimos donos. Loxicamente, o exército español, por moi fascista que era daquela, non podía disparar contra civís desarmados que se adentraban nun territorio que, progresivamente, estaba a ser abandonado polo propio exército e outras persoas de orixe español que volvían ao país colonial. O resultado final foi a entrega, nunha negociación, do territorio saharauí a Marrocos e a Mauritania, sendo os asinantes deses acordos de Madrid os dous ditadores, e "irmáns" segundo verbas propias dos propios protagonistas, Juan Carlos de Borbón e Hassan II. Foi a primeira puñalada trapeira dos gobernantes españois ao pobo saharauí; condenada posteriormente pola ONU, que estableceu nas súas resolucións que o novo colonizador Marrocos debería realizar un referendo entre a totalidade dos habitantes do Sahara onde estes decidiran o futuro da antiga colonia española, permitindo  a participación no proceso de todas as persoas saharauís incluídas no censo anterior á avalancha, incluíndo as que se exiliaron da represión alauita en territorios de Alxeria. Cousa á que Marrocos negouse e segue a negarse, co apoio decidido de países coma os Estados Unidos de América (EUA) e Francia, con intereses na explotación de materias primas existentes no territorio saharauí.

         Despois deste episodio de 1975, houbo sucesivas agresións marroquís non armadas contra intereses gobernamentais españois no norte de África, sempre utilizando á poboación civil e baseándose na miseria á que os sátrapas que gobernan Marrocos teñen condenada á maior parte da súa poboación. Os métodos para perpetuar a chantaxe foron múltiples e variados: desde a utilización das mafias traficantes de carne humana para pasar migrantes en pateiras e balsas desde territorio marroquí a territorio hispano, ata o abandono da vixilancia fronteiriza por parte de policía e exército de Marrocos coa finalidade de que os migrantes procedentes do propio país norteafricano e da África negra en busca dunha mellor vida na Europa poidan traspasar a fronteira con maior facilidade saltándose os controis fronteirizos.

            Dentro de todas as descritas, houbo outra importante avalancha humana, aproximadamente no ano 2021 (non me lembro agora as datas exactas). Unha avalancha, tamén organizada polo establishment alauita, que acabou con unha multitude de migrantes cruzando a fronteira con Ceuta e, por desgracia, con un importante número de migrantes afogados ou mortos por acción das policías españolas (desbordadas pola magnitude da avalancha) e marroquís que foi denunciado por organizacións non gobernamentais (ONG) de apoio ao migrante e mesmo por Amnistía Internacional polas mortes ocorridas na praia do Tarajal e nos valados terrestres. É curioso neste caso que as forzas gobernamentais marroquís que previamente deixaran pasar masivamente á multitude de migrantes procedentes do Magreb, maiormente, e de outros países de África, se puxeran a mallar neles e a detelos cando regresaron voluntariamente ou foron devoltos en quente pola policía española. Tamén tivo efectos esta avalancha humana organizada polos esbirros de Mohamed VI: a segunda puñalada trapeira dun goberno español ao pobo saharauí, que foi o posicionamento (pouco tempo máis tarde) do goberno de Pedro Sánchez coas teses de Marrocos sobre o Sahara.

A avalancha do 30 de xullo de 2026

        Non vou describir aquí como foi esta última avalancha (está aínda fresca nas hemerotecas dos diferentes xornais se aínda non tes detalles de como foi; iso si: non te desinformes lendo xornais da dereita recalcitrante ou da extrema dereita, sexan galegos ou non). E na que fican moitas cousas por clarexar.

         O que si vou recalcar é que outra vez máis foron utilizadas persoas ás que os poderes do país de procedencia, e os demais organizadores da avalancha, manteñen na miseria e nos límites da subsistencia. Incluso convocadas por unhas redes sociais, desde os días anteriores, das que se sabe que o goberno marroquí ten controladas e que exerce unha censura constante sobre elas.

            Vese claramente a man da Axencia Central de Intelixencia (CIA) e dos servizos secretos israelís detrás da organización desta avalancha humana; e, por suposto, a inestimable colaboración do criado local dos EUA, o sátrapa Mohamed VI e o seu exército e policía de fronteira. Tamén é perfecto o momento escollido polos organizadores para levar a cabo esa avalancha: cando as actividades e as medidas xenófobas adoitadas nos distintos países da Unión Europea están en ritmo crecente da man de gobernos de orientación fascista (como o italiano ou o finlandés) ou partidos fascistas, dos partidos filo-fascistas integrados nos grupos do Partido Popular Europeo e mesmo algúns gobernantes presuntamente socialdemócratas de países do norte da Europa.

        E xa non digamos dos xenófobos fascistas do Reino Unido, seguidores da tradición conservadora inglesa. E que no Estado Español debemos identificar con Vox, o filo-fascista Partido Popular e os diferentes grupos de ideoloxía nazi como poden ser Núcleo Nacional ou Desokupa. E todo este lixo político (e humano?) secundado por toda unha morea de publicacións (que teñen moito financiamento empresarial e político e poucos xornalistas serios) en papel e dixitais que non fan máis que repetir os bulos, argumentos e propaganda do fascismo e do filo-fascismo.

            É curioso que toda esa chusma fascista, patriotas de pulseira e oportunistas, que se chama asimesma xornalista, como Vito Quiles ou Ndongo, ou os imbéciles nazis de Núcleo Nacional, ou Alvise Pérez, que foran a Ceuta a tentar de pescar "patriotas" en río revolto e tiveran que saír co rabo entre as pernas e escoltados pola policía por mor da valentía da cidadanía ceutí que se enfrontou a eles dicíndolles que se foran por onde viñeran, que eran uns noxentos que o único que buscaban era lío e meter lixo fascista e xenófobo.

Que intereses hai detras da última avalancha?   

        Por que EUA e Israel? É de coñecemento xeral que, desde o recoñecemento de Palestina e as declaracións do goberno español sobre o xenocidio e exterminio emprendido polo Estado nazi-sionista de Israel contra a poboación palestina en Gaza, apoiado polos gobernos dos EUA, estes últimos non están moi contentos. 

         Se a iso engadimos que tampouco se apoiou a guerra ilegal emprendida por ambos estados contra Iran e a negación teórica do goberno español a aumentar o orzamento nominal para armamento no famoso 5%, podemos concluír con escasa posibilidade de equivocarnos que o delincuente nazi que ostenta a presidencia dos EUA e os seus secuaces ultraconservadores e terraplanistas non estean moi contentos cun goberno socialdemócrata que non baila todos os pasos como eles pretenden, cousa que si están a conseguir de moitos outros gobernos europeos e mesmo da Presidenta da Comisión Europea, a señora Von der Leyen.

            Hai que ter en conta, tamén, a mellora nas relacións hispano-alxerianas dos últimos tempos, que tivo coma consecuencia acordos económicos de relevancia para ambos países. Mellora de relacións que posiblemente non agradarían nada ao sátrapa Mohamed VI, que accedería a montar todo ese número alentado polas administracións americana e israelí. Administración dos EUA á que tampouco agradaría nada que o subministrador preferente de gas natural do Estado Español siga a ser Alxeria, en detrimento dos negocios gaseiros norteamericanos cuxa obtención basease no método antiecolóxico do fracking e cuxo prezo é superior ao do gas alxeriano.

            Sen esquencernos das políticas migratorias diferenciadas das xenófobas adoptadas pola maioría dos países da Unión Europea, impulsadas pola fascista Meloni. No Estado Español a forza da esquerda parlamentaria e da esquerda do goberno non permiten que o PSOE, por moito que o desexa, adoite as políticas xenófobas que defende a señora Van de Leyen, á que tanto lle gusta fotografarse con Donald Trump e con Benjamin Netanyahu. E iso moléstalles á maioría da dereita filo-fascista e fascista, así como a unha parte importante do liberalismo pretendidamente socialdemócrata do continente. 

            Temos outro aspecto a considerar de cara ás reaccións habidas na Europa diante da avalancha humana sobre Ceuta. É curioso que as primeiras reaccións, case inmediatas, foran de crítica ao goberno español e non á abandono do control de fronteiras polo réxime marroquí, rachando os acordos que ese país ten coa Unión Europea (UE). É de sinalar as reaccións da fascista Meloni, da fascista primeira ministra de Finlandia e dos partidos fascistas da Europa pedindo a expulsión de España do espazo Schengen; igualmente, sinalar a perfecta coordinación dos partidos agrupados no Partido Popular Europeo con fortes críticas, aproximándose á extrema dereita e chegando ao filo-fascismo, pola actuación dun goberno que fixo o que cabía esperar de xentes civilizadas: non parar coa forza armada policial ou militar a toda esa morea de xente mobilizada pola xentalla xa mencionada aproveitándose da súa ignorancia e da súa necesidade perentoria cobertura das necesidades básicas que lles dixeran que con pasar a Europa todas se verían colmadas. Xente que, unha vez en Ceuta, deuse conta de que non había tal paraíso; e moitísima desa xente decidiu volver sobre os seus pasos e irse cara a Marrocos.

           O que non cabe dúbida é que na UE, amais de nos EUA, ao goberno da España téñenlle ganas. Unha banda de gobernos liberaloides non son quen de asumir que as políticas sociais aplicadas polo goberno de España, con todo o tímidas e pouco sociais que son, poidan dar os resultados que dan. E o mesmo a súa suposta "falta de investimento no militar", que non é tal. E os resultados que se atribúen Sánchez e o PSOE se obteñen a pesar deles; obtéñense por mor da presión dos seus socios de goberno e por unha importante presencia da esquerda socialdemócrata que esixe no parlamento español.

        E para a dereita europea, incluído o fascismo español de Vox e o filo-fascismo do Partido Popular, iso supón algo que non poden tolerar: que os seus representados, a alta burguesía e a oligarquía europea, non poida sacar máis tallada da explotación dos seus traballadores e da especulación cos servizos públicos e coas necesidades básicas da cidadanía europea. De aí a coordinación da dereita e ultradereita diante da avalancha provocada cara a Ceuta.

        Nos camiños de terra ou na fronteira marítima ceutí ducias de mortos e feridos. Todo por causa deses sátrapas e criminais aos que nada lle importan as persoas con necesidades agás para usalas para enriquecerse ou cumprir obxectivos políticos pouco edificantes. Un día foron as coreanas e as vietnamitas, as palestinas e as iranianas, as latino-americanas e as ucraínas,... esta semana pasada tocoulle ás marroquís e ás da África sub-sahariana. 

LIBERDADE PARA ASSANGE!

 

 

        Doutra volta os tribunais británicos vanse pronunciar sobre se Julian Assange debe ser extraditado ou non aos Estados Unidos de América (EUA), onde vai ser xulgado por "traición" e onde pode ser condenado a morte. Hai que sinalar aquí que a "traición" que se lle atribúe ao ilustre personaxe sueco consiste en facer públicos os documentos da propia administración estadounidense no que se describen plans e accións criminais cometidas polo exército americano, e os contratistas por el seleccionados, en Iraq e que constitúen flagrantes violacións dos dereitos humanos e mesmo crimes contra a humanidade tal e como están contemplados na lexislación internacional.

            A estes dirixentes civís e militares dos Estados Unidos de América, que se autoproclaman "defensores da liberdade" pero que non son máis que uns criminais sen escrúpulos, non lles bastou con utilizar aos seus servizos secretos (a famosa C.I.A.-Compañía Internacional de Asasinos) para facerlle a indecente e cheirenta montaxe que lle fixeron a Assange en Suecia de cara a acadar a súa extradición. Supoño que esa mascarada foi realizada coa colaboración de elementos corruptos da policía, da xudicatura e da política suecas (cousa que se podía deducir sen esforzo das novas publicadas pola prensa europea nada sospeitosa de ser "anti-americana" polo fedor que a montaxe botaban) e, posiblemente, millonariamente recompensada. Iso levou consigo a peticións de extradición de Assange, que vivía en Inglaterra, a Suecia para xulgalo por un algo que non cometeu, que foi fabricado artificialmente.

           Afortunadamente un goberno ao servizo do seu pobo, o de Ecuador daquel entón, acolleu ao líder de Wikileaks (cuxo enderezo web, se non está bloqueda polos criminais, é https://www.wikileaks.org)  dándolle asilo político na súa embaixada. Alí estivo a vivir e a ser vixiado por distintas bandas de criminais dos servizos secretos de diversos países ata que un cambio no goberno do Ecuador (que pasou a estar formado por servís escravos dos EUA) decidiu entregalo ás autoridades británicas.

            Encarcerado e xulgado en numerosas ocasións polos tribunais do Reino Unido, cun cada vez máis deficiente estado de saúde debido ao longo período de illamento na embaixada de Ecuador e nas cárceres inglesas (sen descartar os malos tratos por parte dos servizos secretos e da CIA), Assange está agora pendente do pronunciamento dos tribunais británicos sobre a súa extradición.

            Conscientes do ataque á liberdade de expresión por parte dos tribunais británicos que suporía o acceder á extradición de Julian Assange aos EUA; e conscientes do que a Assange lle podería ocorrer no "país da liberdade", os movementos pola liberdade e as liberdades democráticas estase a mobilizar no Reino Unido contra ese proceso de extradición. Existe un serio perigo de que Assange poida ser condenado á morte; de que os tribunais dos EUA condenen á liberdade de prensa e de información á pena de morte. E iso sen deixar de considerar que entre a súa chegada a os EUA e o seu xuízo non poida sufrir un "accidente conveniente" ou unha agresión doutro "preso descontrolado" que remate coa vida de Assange (lembremos o caso de Oswall, presuto culpable, e Rubi, que disparou mortalmente ao primeiro, no entramado do asasinato de John Kennedy).

            Condenar a Julian Assange non é máis que iso: matar ao mensaxeiro e deixar libres e sen castigo aos verdadeiros culpables das aberracións e os crimes feitos públicos por Wikileaks.

        Así que desde aquí ESIXIMOS LIBERDADE PARA JULIAN ASSANGE. Esiximos o respecto ás liberdades democráticas, aos dereitos humanos e ao dereito de autodeterminación dos pobos, sen tutelas de ningún país imperialista que coarte a súa liberdade e a dos seus cidadáns.

 

Priti Patel: dígalle NON aos criminais dos USA. Liberdade para Assange !

         Poderiamos falar da agresión rusa a Ucraína; e, tamén, da utilización que os Estados Unidos están a facer desa agresión para favorecer os intereses económicos que a súa oligarquía ten na Europa que se ven ameazados pola puxanza e competencia que ten a oligarquía rusa. Igualmente, poderiamos falar de toda a carne que no asador están a poñer os EE.UU., e os seus aliados e gobernos servos europeos para favorecer eses intereses, incluso a costa de supeditar o benestar da súa cidadanía para servir os intereses USA. E xa non digamos do sufrimento da poboación civil de toda a Ucraína que está a sufrir os embates e os crimes perpetuados polos militares rusos, polos militares ucraínos e polas escuadras militares nazis de cada unha das partes contendentes, financiadas pola CIA ou polos servizos secretos rusos, respectivamente.

        Pero non. Hoxe, imos falar do intento de asasinato selectivo que un país que nega a someterse á xustiza da Corte Penal Internacional, e os seus servizos de intelixencia, leva tentando de perpetrar dende hai moitos anos coa colaboración de distintos gobernos monicreques e cómplices de Europa e América. Estou a falar do intento de asasinato que os Estados Unidos de América tentan de perpetrar na persoa de Julian Assange, hoxe preso nas cárceres da Gran Bretaña e pendente de que a decisión dun ministro inglés poida ratificar que Assange poida ser asasinado nos EE.UU. polos seus dirixentes políticos e xudiciais.

        Neste contexto, Julian Assange, presidente da organización de defensa dos dereitos civís Wiki Leaks, está punto de ser extraditado pola Pérfida Albión aos EEUU por denunciar a continuada masacre dos dereitos humanos perpetrada polas forzas militares USA en países como Afganistán ou Iraq. Crimes de guerra iguais o peores que os que hoxe os países da OTAN, os propios Estados Unidos e todo o seu coro mediático mundial denuncian que se están a cometer na Ucraína. Para os USA, o de Ucraína son crimes de lesa humanidade que deben ser denunciados; a denuncia dos que eles ou os seus aliados cometeron ao longo e ancho do mundo (desde a guerra de Vietnam ata a actualidade) son traizóns. 

        Baixo esta acusación totalmente inxusta, Assange pode ser condenado a morte. Por iso, e porque denunciar os crimes de lesa humanidade é un deber social de calquera cidadán e de calquera goberno decente, debemos esixir a súa liberación. Serían os propios criminais de guerra os que ditarían sentencia sobre o futuro de quen ten denunciado abertamente e dunha forma valente as súas atrocidades. E iso, nin cidadáns amantes da democracia, da paz e dos dereitos humanos nin ningún goberno que se prece de ter as mesmas inquedanzas, podemos permitilo. Debemos esixir a súa liberación. Por desgraza o goberno do Estado Español parece non compartir esas mesmas inquedanzas.

        Non me extendo máis, simplemente vou deixarvos unha ligazón a un artigo de Isabella Arria, publicado o 23 de abril de 2022 en Liberación.org baixo o título de La extradición de Assange garatizaría la impunidad de los crímenes de lesa humanidad (pulsando sobre o título podedes acceder ao citado texto).

LIBERDADE PARA JULIAN ASSANGE !!

Queren unha Bolivia escravizada

 

Unha das malas novas da semana que remata foi a do golpe de Estado en Bolivia contra o Goberno de Evo Morales (escollido nas urnas). Volveron a utilizar, do mesmo xeito que en Venezuela, a escusa dunhas eleccións co reconto de votos presuntamente amañado para atacar a un goberno e a un presidente que desde o seu primeiro mandato ata o momento actual foi acadando que os recursos nacionais reverteran a súa riqueza no país e que a xustiza social volvera a estar presente en Bolivia.

Pese á intención do Presidente lexítimo de Bolivia de volver convocar eleccións para que non houbera dúbida algunha dos resultados, os golpistas deixaron claro coas súas sucesivas actuacións que o problema real non era o reconto electoral, senón as políticas sociais e económicas emprendidas por Evo Morales e os seus sucesivos gobernos desde o seu primeiro ano de mandato. Podemos velo no artigo de Álvaro García Liñera publicado na páxina web do Centro Estratégico Latinoamericano de Geopolítica (CELAG)  baixo o título de El odio al indio.

Un resume dos logros sociais e económicos acadados polos sucesivos gobernos de Evo Morales pode velo PULSANDO AQUÍ. (É un material que circula pola rede)

Os indutores do golpe son xentalla ligada ao goberno dos Estados Unidos (fálase de Bruce Willamson, encargado de negocios da embaixada USA en Bolivia como organizador do golpe, posiblemente co apoio dos asasinos da CIA e da NSA ianquis); estes contaron desde o primeiro momento coa participación activa da porcallada uniformada (eses que van alardeando ser homes de honra pero que de seguido, e cando hai cartos fáciles por medio, como demostra a historia en cada proceso involucionista social sexa no país que sexa, sempre van asasinando en favor dos máis poderosos, contra a maioría das poboacións, e para o seu propio peto, sen escrúpulos). Recibiron, segundo contan xornalistas, cada un dos xefes militares, un millón de dólares da embaixada ianqui por venderse para asestar un golpe á democracia de Bolivia. Foi o xeneral Williams Kaliman quen obedecendo as ordes dos asasinos do goberno dos EEUU dirixiu o golpe desde o exército e a policía. Suxeito indecente que ás 72 horas do golpe foise a vivir a non se sabe que sitio dos EE.UU. co seu millón de dólares.

Parece que os recursos naturais de Bolivia, sobre todo a máis grande reserva de litio do mundo, que o presidente democrático do país estaba disposto a facer que revertera en beneficio da maioría dos bolivianos e bolivianas, fixeron que as multinacionais e o goberno dos USA (non só o pallaso fascista que os preside, senón que tamén o restos dos seus políticos, militares e directores das axencias de asasinos) puxeran a Evo Morales no seu punto de mira por negarse a servir aos seus intereses.

O resultado foi o nomeamento irregular e ilegal dunha presidenta monicreque que reponde ao nome de Jeanine Áñez, cuxa procedencia política e ideolóxica descoñezo, pero que polas súas declaracións e maneiras é claramente unha persoa disposta a enriquecerse coa corrupción e a servir aos intereses do mellor ofertante estranxeiro, posiblemente, e seguindo a tradición das ditaduras latinoamericanas, a do país indutor do golpe; unha perfecta individua que representa os intereses das grandes "familias" do país vendidas ao capital estranxeiro. Unha presidenta que unha das primeiras medidas que fixo foi violar a constitución e as leis, establecendo disposicións tendentes ao control do país entre elas a de dar carta branca ao exército e á policía para asasinar impunemente aos opositores ao golpe, sen estar sometidos a responsabilidades nin investigación; outra foi poñer como xefe do exército boliviano a un xeneral da súa corda, supoño que tamén beneficiado co famoso millón de dólares. Unha presidenta que vai ser quen teña que responder diante do mundo se a situación boliviana dexenera nunha guerra civil ou nunha represión indiscriminada contra que non comulgue con ela e os seus golpistas (de momento xa están a ser detidos ilegalmente os deputados lexítimos escollidos polas forzas que apoiaron a Morales). E, coma sempre, coma ocorreu en Honduras, Chile de Allende, Arxentina, Brasil, etc. o resto dos países do mundo, agás aqueles gobernados por xente decente, non van dicir nin pío contra os delincuentes internacionales indutores do golpe de todos coñecidos.

Como non podía ser doutra maneira, o golpe de Estado e a presidenta golpista foron recoñecidas con celeridade por los suxeitos máis fascistas que rexentan cargos presidenciais no continente americano: o presidente dos Estado Unidos, Donald Trump, e o presidente do Brasil, Bolsonaro; dous pallasos fascistas ao servizo das grandes multinacionais. Amais destes individuos mencionados, tamén Guaidó, o pretendente fallido a ser presidente de Venezuela ao través dun golpe de estado deu por bo o asalto á presidencia de Bolivia por elementos golpistas, sediciosos e fascistas. Tampouco o presidente saliente da Arxentina, liberal como Rivera ou Casado e recentemente derrotado nas urnas, tardou en mostrarse disposto a recoñecer aos golpistas.

Pero unha das cousas máis graves acontecidas a nivel internacional e fora de Bolivia, na miña opinión e plo que nos toca, foi a calada por resposta e a asunción dos feitos pola Comisión Europea, que non condenou o golpe de Estado; simplemente limitouse a invocar unhas novas eleccións a curto prazo (lembremos que Evo Morales xa as estaba a convocar) santificando así o golpe de Estado. Xa acontecera algo similar co intento de golpe de estado contra Maduro e o recoñecemento de Guaidó, e volve a pasar con Bolivia. Non cabe dúbida de que os intereses que defenden os sen-vergoña que conforman a Comisión Europea non son os da maioría da poboación europea nin os dos procesos democráticos; desde Europa defenden os intereses , xunto co Banco Central Europeo, da oligarquía financeira internacional. 

Eu espero do goberno de Pedro Sánchez, aínda que non teño moita confianza nelo, que non faga o mesmo que fixo con Guaidó, que non se deixe empuxar polo amiguete de Carlos Andrés Pérez, que non recoñeza un goberno nacido dun golpe de Estado contra un presidente escollido democraticamente nas urnas e en disposición a convocar novas eleccións, como lle pediu a Organización de Estados Americanos (OEA) polas dúbidas que esta, sen argumentos nin probas, puxo ao reconto electoral das recentes eleccións bolivianas. Hai que sinalar que nos últimos tempos, a OEA parece máis unha axencia dos Estados Unidos destinada a volver facer de América Latina o seu patio traseiro que para defender os intereses dos países en se mesmos e do conxunto da rexión contra os abusos exteriores.

En fin, outro máis dos moitos feitos criminais que adornan a recente historia dos gobernos dos Estados Unidos de América e da historia mundial dos exércitos cheos de fascistas, nazis e corruptos.