Amosando publicacións coa etiqueta Xenofobia. Amosar todas as publicacións
Amosando publicacións coa etiqueta Xenofobia. Amosar todas as publicacións

02 agosto 2026

Avalancha humana en Ceuta

 

        O pasado xoves 30 de xullo, unha avalancha humana procedente de Marrocos entrou de forma masiva e desorganizada na cidade de Ceuta, colonia española en África e administrativamente parte do Estado Español.

Antecedentes das avalanchas humanas marroquís. 

        Hai xa antecedentes deste tipo de accións de migración desde Marrocos a Ceuta que foron utilizados polos sátrapas reinantes no país africano ao longo do tempo coa finalidade de reivindicar dos gobernos españois o que eles chaman "devolución de territorios marroquís ao seu lexítimo país". A primeira da que eu teño coñecemento foi a Marcha Verde no ano 1975, sendo rei de Marrocos o sátrapa Hassan II e ditador español Juan Carlos de Borbón; esta marcha, organizada activamente polos criminais da CIA estadounidense e comandada polo sátrapa marroquí se produce en medio do proceso descolonizador das terras africanas que eran "provincias" so Estado Español, entre elas o Sahara; neste proceso, coa fin de procurar a soberanía de Marrocos sobre un territorio pertencente ao pobo saharauí, foi cando se organizou a famosa Marcha Verde a través da cal Hassan II e a CIA procuraron unha marea humana de civís (vítimas de todo tipo de engados) que se dirixira cara ao Sahara para impedir a entrega dese territorio aos seus lexítimos donos. Loxicamente, o exército español, por moi fascista que era daquela, non podía disparar contra civís desarmados que se adentraban nun territorio que, progresivamente, estaba a ser abandonado polo propio exército e outras persoas de orixe español que volvían ao país colonial. O resultado final foi a entrega, nunha negociación, do territorio saharauí a Marrocos e a Mauritania, sendo os asinantes deses acordos de Madrid os dous ditadores, e "irmáns" segundo verbas propias dos propios protagonistas, Juan Carlos de Borbón e Hassan II. Foi a primeira puñalada trapeira dos gobernantes españois ao pobo saharauí; condenada posteriormente pola ONU, que estableceu nas súas resolucións que o novo colonizador Marrocos debería realizar un referendo entre a totalidade dos habitantes do Sahara onde estes decidiran o futuro da antiga colonia española, permitindo  a participación no proceso de todas as persoas saharauís incluídas no censo anterior á avalancha, incluíndo as que se exiliaron da represión alauita en territorios de Alxeria. Cousa á que Marrocos negouse e segue a negarse, co apoio decidido de países coma os Estados Unidos de América (EUA) e Francia, con intereses na explotación de materias primas existentes no territorio saharauí.

         Despois deste episodio de 1975, houbo sucesivas agresións marroquís non armadas contra intereses gobernamentais españois no norte de África, sempre utilizando á poboación civil e baseándose na miseria á que os sátrapas que gobernan Marrocos teñen condenada á maior parte da súa poboación. Os métodos para perpetuar a chantaxe foron múltiples e variados: desde a utilización das mafias traficantes de carne humana para pasar migrantes en pateiras e balsas desde territorio marroquí a territorio hispano, ata o abandono da vixilancia fronteiriza por parte de policía e exército de Marrocos coa finalidade de que os migrantes procedentes do propio país norteafricano e da África negra en busca dunha mellor vida na Europa poidan traspasar a fronteira con maior facilidade saltándose os controis fronteirizos.

            Dentro de todas as descritas, houbo outra importante avalancha humana, aproximadamente no ano 2021 (non me lembro agora as datas exactas). Unha avalancha, tamén organizada polo establishment alauita, que acabou con unha multitude de migrantes cruzando a fronteira con Ceuta e, por desgracia, con un importante número de migrantes afogados ou mortos por acción das policías españolas (desbordadas pola magnitude da avalancha) e marroquís que foi denunciado por organizacións non gobernamentais (ONG) de apoio ao migrante e mesmo por Amnistía Internacional polas mortes ocorridas na praia do Tarajal e nos valados terrestres. É curioso neste caso que as forzas gobernamentais marroquís que previamente deixaran pasar masivamente á multitude de migrantes procedentes do Magreb, maiormente, e de outros países de África, se puxeran a mallar neles e a detelos cando regresaron voluntariamente ou foron devoltos en quente pola policía española. Tamén tivo efectos esta avalancha humana organizada polos esbirros de Mohamed VI: a segunda puñalada trapeira dun goberno español ao pobo saharauí, que foi o posicionamento (pouco tempo máis tarde) do goberno de Pedro Sánchez coas teses de Marrocos sobre o Sahara.

A avalancha do 30 de xullo de 2026

        Non vou describir aquí como foi esta última avalancha (está aínda fresca nas hemerotecas dos diferentes xornais se aínda non tes detalles de como foi; iso si: non te desinformes lendo xornais da dereita recalcitrante ou da extrema dereita, sexan galegos ou non). E na que fican moitas cousas por clarexar.

         O que si vou recalcar é que outra vez máis foron utilizadas persoas ás que os poderes do país de procedencia, e os demais organizadores da avalancha, manteñen na miseria e nos límites da subsistencia. Incluso convocadas por unhas redes sociais, desde os días anteriores, das que se sabe que o goberno marroquí ten controladas e que exerce unha censura constante sobre elas.

            Vese claramente a man da Axencia Central de Intelixencia (CIA) e dos servizos secretos israelís detrás da organización desta avalancha humana; e, por suposto, a inestimable colaboración do criado local dos EUA, o sátrapa Mohamed VI e o seu exército e policía de fronteira. Tamén é perfecto o momento escollido polos organizadores para levar a cabo esa avalancha: cando as actividades e as medidas xenófobas adoitadas nos distintos países da Unión Europea están en ritmo crecente da man de gobernos de orientación fascista (como o italiano ou o finlandés) ou partidos fascistas, dos partidos filo-fascistas integrados nos grupos do Partido Popular Europeo e mesmo algúns gobernantes presuntamente socialdemócratas de países do norte da Europa.

        E xa non digamos dos xenófobos fascistas do Reino Unido, seguidores da tradición conservadora inglesa. E que no Estado Español debemos identificar con Vox, o filo-fascista Partido Popular e os diferentes grupos de ideoloxía nazi como poden ser Núcleo Nacional ou Desokupa. E todo este lixo político (e humano?) secundado por toda unha morea de publicacións (que teñen moito financiamento empresarial e político e poucos xornalistas serios) en papel e dixitais que non fan máis que repetir os bulos, argumentos e propaganda do fascismo e do filo-fascismo.

            É curioso que toda esa chusma fascista, patriotas de pulseira e oportunistas, que se chama asimesma xornalista, como Vito Quiles ou Ndongo, ou os imbéciles nazis de Núcleo Nacional, ou Alvise Pérez, que foran a Ceuta a tentar de pescar "patriotas" en río revolto e tiveran que saír co rabo entre as pernas e escoltados pola policía por mor da valentía da cidadanía ceutí que se enfrontou a eles dicíndolles que se foran por onde viñeran, que eran uns noxentos que o único que buscaban era lío e meter lixo fascista e xenófobo.

Que intereses hai detras da última avalancha?   

        Por que EUA e Israel? É de coñecemento xeral que, desde o recoñecemento de Palestina e as declaracións do goberno español sobre o xenocidio e exterminio emprendido polo Estado nazi-sionista de Israel contra a poboación palestina en Gaza, apoiado polos gobernos dos EUA, estes últimos non están moi contentos. 

         Se a iso engadimos que tampouco se apoiou a guerra ilegal emprendida por ambos estados contra Iran e a negación teórica do goberno español a aumentar o orzamento nominal para armamento no famoso 5%, podemos concluír con escasa posibilidade de equivocarnos que o delincuente nazi que ostenta a presidencia dos EUA e os seus secuaces ultraconservadores e terraplanistas non estean moi contentos cun goberno socialdemócrata que non baila todos os pasos como eles pretenden, cousa que si están a conseguir de moitos outros gobernos europeos e mesmo da Presidenta da Comisión Europea, a señora Von der Leyen.

            Hai que ter en conta, tamén, a mellora nas relacións hispano-alxerianas dos últimos tempos, que tivo coma consecuencia acordos económicos de relevancia para ambos países. Mellora de relacións que posiblemente non agradarían nada ao sátrapa Mohamed VI, que accedería a montar todo ese número alentado polas administracións americana e israelí. Administración dos EUA á que tampouco agradaría nada que o subministrador preferente de gas natural do Estado Español siga a ser Alxeria, en detrimento dos negocios gaseiros norteamericanos cuxa obtención basease no método antiecolóxico do fracking e cuxo prezo é superior ao do gas alxeriano.

            Sen esquencernos das políticas migratorias diferenciadas das xenófobas adoptadas pola maioría dos países da Unión Europea, impulsadas pola fascista Meloni. No Estado Español a forza da esquerda parlamentaria e da esquerda do goberno non permiten que o PSOE, por moito que o desexa, adoite as políticas xenófobas que defende a señora Van de Leyen, á que tanto lle gusta fotografarse con Donald Trump e con Benjamin Netanyahu. E iso moléstalles á maioría da dereita filo-fascista e fascista, así como a unha parte importante do liberalismo pretendidamente socialdemócrata do continente. 

            Temos outro aspecto a considerar de cara ás reaccións habidas na Europa diante da avalancha humana sobre Ceuta. É curioso que as primeiras reaccións, case inmediatas, foran de crítica ao goberno español e non á abandono do control de fronteiras polo réxime marroquí, rachando os acordos que ese país ten coa Unión Europea (UE). É de sinalar as reaccións da fascista Meloni, da fascista primeira ministra de Finlandia e dos partidos fascistas da Europa pedindo a expulsión de España do espazo Schengen; igualmente, sinalar a perfecta coordinación dos partidos agrupados no Partido Popular Europeo con fortes críticas, aproximándose á extrema dereita e chegando ao filo-fascismo, pola actuación dun goberno que fixo o que cabía esperar de xentes civilizadas: non parar coa forza armada policial ou militar a toda esa morea de xente mobilizada pola xentalla xa mencionada aproveitándose da súa ignorancia e da súa necesidade perentoria cobertura das necesidades básicas que lles dixeran que con pasar a Europa todas se verían colmadas. Xente que, unha vez en Ceuta, deuse conta de que non había tal paraíso; e moitísima desa xente decidiu volver sobre os seus pasos e irse cara a Marrocos.

           O que non cabe dúbida é que na UE, amais de nos EUA, ao goberno da España téñenlle ganas. Unha banda de gobernos liberaloides non son quen de asumir que as políticas sociais aplicadas polo goberno de España, con todo o tímidas e pouco sociais que son, poidan dar os resultados que dan. E o mesmo a súa suposta "falta de investimento no militar", que non é tal. E os resultados que se atribúen Sánchez e o PSOE se obteñen a pesar deles; obtéñense por mor da presión dos seus socios de goberno e por unha importante presencia da esquerda socialdemócrata que esixe no parlamento español.

        E para a dereita europea, incluído o fascismo español de Vox e o filo-fascismo do Partido Popular, iso supón algo que non poden tolerar: que os seus representados, a alta burguesía e a oligarquía europea, non poida sacar máis tallada da explotación dos seus traballadores e da especulación cos servizos públicos e coas necesidades básicas da cidadanía europea. De aí a coordinación da dereita e ultradereita diante da avalancha provocada cara a Ceuta.

        Nos camiños de terra ou na fronteira marítima ceutí ducias de mortos e feridos. Todo por causa deses sátrapas e criminais aos que nada lle importan as persoas con necesidades agás para usalas para enriquecerse ou cumprir obxectivos políticos pouco edificantes. Un día foron as coreanas e as vietnamitas, as palestinas e as iranianas, as latino-americanas e as ucraínas,... esta semana pasada tocoulle ás marroquís e ás da África sub-sahariana. 

15 xuño 2026

Un Parlamento Europeo de maioría xenófoba

"Pero, ¿que valor ten o dereito a saír dun país se non existe o dereito a entrar noutro?"
                                        (Lea Ypi: "Libre") 

        O 26 de marzo pasado, por maioría de votos dos seus membros (evidentemente, membros xenófobos cando non nazis) , o Parlamento Europeo votou en favor de que os seus países membros puideran internar aos migrantes no que eles chaman "centros de devolución", situados en países externos á Unión Europea (UE), países aos que se lles reportaría un módico prezo polos seus servizos. Alí poderían ser internados todas aquelas persoas migrantes chegadas á UE por medios considerados "non regulares". Isto quer dicir que refuxiados políticos, persoas que fuxen das guerras, persoas que fuxen da miseria na que as potencias occidentais deixaron aos seus países, etc.; é dicir, persoas que buscan un modo de vida mellor pero non teñen cartos para pagarse unha viaxe en avión e recurren a poñer en perigo a súa vida para poder ter futuro son encerrados neses "centros de devolución" ou "campos de internamento" como os creados pola fascista Meloni en Albania e aos que tumbou a xustiza italiana; lugares aos que non se deixa acceso á prensa non colaboracionista e que non son máis que un remedo dos campos de concentración nazis que, con facilidade, poden converterse en campos de exterminio. Esa norma entra xa en vigor.

        A UE, con esta medida longamente aplaudida pola Presidenta da Comisión Europea Ursula von der Leyen e os seus compinches da dereita xenófoba europea (os mesmos que defenden a capa e espada o xenocidio palestino a cargo do Estado nazi-sionista de Israel) volven unha vez máis a cometer un atentado contra o Dereito Internacional e, no concreto, contra a Declaración Universal dos Dereitos Humanos e contra os dereitos que asisten ás persoas refuxiadas por diferentes motivos. Teñamos en conta que esta medida é claramente unidireccional, so dirixida aos refuxiados procedentes dos chamados países do Sur, contra as persoas de faciana non branca ou pálida, persoas que proceden con rostro escuro ou negro. A proba é que non houbo ningún obstáculo á dar refuxio, conforma ás leis internacionais e máis, ás persoas procedentes de Ucraína como refuxidos de guerra; ou no pasado ás persoas procedentes da antiga Iugoeslavia que escapaban dunha guerra promocionada por Inglaterra, Alemania e Francia e apoiada pola OTAN.

        A este respecto Imos inserir o comunicado, en español (o orixinal está en inglés) asinado por máis de 200 organizacións defensoras da democracia e os dereitos humanos contra esta disposición da UE e, posteriormente, a ligazón á nova da aprobación publicada nas páxinas de Amnistía Internacional.

Más de 200 organizaciones: se deben rechazar las reglas de deportación inhumana

El 11 de marzo de 2025, la Comisión Europea presentó una nueva propuesta de Reglamento de retorno para sustituir a la actual Directiva sobre el retorno. Detrás del nombre eufemístico, la propuesta describe medidas coercitivas, traumáticas y de violación de derechos basadas en un imperativo de aumento de las tasas de deportación. En lugar de centrarse en la protección, la vivienda, la salud y la educación, el Reglamento se basa en políticas punitivas, centros de detención, deportación y aplicación. 

El “Regulación de la deportación”, como se llamaría más acertadamente, es parte de un cambio más amplio en la política migratoria de la UE para caracterizar el movimiento humano como una amenaza para justificar las excepciones a las garantías de los derechos fundamentales. Las instituciones de la UE y los Estados miembros han hecho cada vez más de la criminalización, la vigilancia y la discriminación los instrumentos de incumplimiento de la gobernanza de la migración, en contraposición a la protección, la seguridad, las medidas de inclusión social, la expansión de rutas seguras y regulares y los permisos de residencia basados en los derechos.

Nuestras organizaciones son inequívocas: el presente Reglamento debe ser rechazado. Está impulsado por la detención, la deportación, la externalización y el castigo, particularmente de las personas racializadas, y resultará en que más personas sean empujadas al limbo legal y a las condiciones peligrosas. Pedimos a la Comisión Europea que retire la propuesta e insta al Parlamento Europeo y al Consejo de la Unión Europea a que la rechacen en su forma actual.

El Reglamento debe ser rechazado por los siguientes motivos:  

  1. DEPORTACIONES A PAÍSES SIN VÍNCULOS PREVIOS Y CENTROS DE DEPORTACIÓN OFFSHORE (Arts. 4, 17) 

Esta propuesta, junto con los cambios propuestos en el Reglamento sobre procedimientos de asilo, permitiría, por primera vez, deportar a una persona contra su voluntad a un país no perteneciente a la UE al que no tienen ninguna conexión personal, ya sea a través de la cual sólo han transitado brevemente, o en el que nunca han puesto un pie. 

Enviar a alguien en contra de su voluntad a un país al que no tiene ningún vínculo puede considerarse razonable, justo o sostenible. Tales medidas destrozarían a las familias y comunidades de toda Europa, socavando el tejido de solidaridad en el que la gente confía para vivir con dignidad. La ampliación de las opciones para el “retorno” plantea serias preocupaciones sobre los derechos fundamentales, incluido el riesgo de que las personas queden varadas en terceros países, la seguridad y la dignidad de la eliminación, la sostenibilidad de la inclusión y la reintegración, y el acceso al apoyo, los derechos y los servicios. Estas medidas también se aplican a las familias y los niños, con excepciones limitadas.

El Reglamento propuesto también permite el establecimiento de los llamados “centros de retorno”; muy probablemente se conviertan en centros de detención similares a las prisiones que acogen a los que esperan deportaciones, fuera del territorio de la UE. Se trata de una desviación atroz del derecho internacional y de las normas de derechos humanos. Es probable que estos resulten en una serie de violaciones de los derechos, incluida la detención arbitraria automática, la devolución directa e indirecta (a los centros de retorno o a través de deportaciones posteriores) y la denegación del acceso a las garantías legales y procesales. Al mismo tiempo, reforzarían las prácticas discriminatorias y plantearían problemas sustanciales en la vigilancia de las condiciones de los derechos humanos y la determinación de la responsabilidad jurídica y la jurisdicción. Las disposiciones actuales del Reglamento son, además, alarmantemente vagas y no establecen normas vinculantes, lo que agrava estas preocupaciones. En línea con los intentos pasados de externalizar las responsabilidades de asilo en el extranjero o externalizar, como las de Australia, el Reino Unido o Italia, es probable que tales propuestas sean exorbitantes en costos, conllevan riesgos diplomáticos y de reputación significativos y amplían las brechas y divergencias entre las políticas de asilo y migración de los países de la UE. Desviarían los recursos a los modos punitivos de gobernanza de la migración en lugar de políticas que priorizan la protección, la atención y la seguridad. 

  1. NUEVAS OBLIGACIONES SOBRE LOS ESTADOS DE “DETECTAR” Y VIGILAR (Art. 6)  

La propuesta exige que los Estados adopten medidas para detectar a las personas que permanecen irregularmente en su territorio. Más de 80 organizaciones advirtieron que disposiciones similares en el Reglamento de Detección de 2024 resultarían en un aumento de la elaboración de perfiles raciales y un trato discriminatorio. Tales disposiciones allanan el camino para la expansión de las prácticas policiales racistas y las redadas de inmigración que fomentan el temor en las comunidades racializadas y migrantes. Además, las medidas de detección vinculadas a la aplicación de la legislación migratoria crean graves riesgos para los derechos humanos, incluidos los relacionados con el derecho a la salud, los derechos laborales y la dignidad humana, ya que el temor a las autoridades desalienta a las personas indocumentadas de buscar atención médica, denunciar abusos o acceder a la protección. Tales medidas podrían provocar conflictos éticos para los profesionales y socavar la confianza en los servicios públicos. Por último, corren el riesgo de amenazar los derechos de privacidad a través del intercambio inseguro de datos personales confidenciales, incluidos los datos de salud, la violación de las normas de protección de datos de la UE y la erosión de las libertades de la sociedad en su conjunto.

  1. MÁS PERSONAS SE METIERON EN LA IRREGULARIDAD Y EL LIMBO LEGAL (Arts. 7, 14) 

La propuesta requiere que los estados emitan órdenes de deportación junto con cualquier decisión que ponga fin a la estancia regular, sin considerar previamente otras opciones de estatus a nivel nacional (como permisos para razones humanitarias, de interés superior del niño, médicos o familiares, así como durante los procedimientos de determinación de la apatridia o en otros casos en que la deportación no sea posible). Combinado con reglas similares en el Pacto sobre Migración y Asilo que vinculan las decisiones negativas de asilo y deportación, esto levantaría más barreras para acceder a los permisos de residencia nacionales. De manera alarmante, incluso prevé emitir órdenes de deportación que enumeran múltiples países potenciales de retorno cuando un país de retorno no puede ser identificado.

La propuesta también debilita las protecciones para aquellos que no pueden ser deportados, a menudo sin culpa propia. Aunque permite el aplazamiento de la “extirpación” en los casos en que existe un riesgo de devolución, elimina el requisito actual de identificar y evaluar otras circunstancias individuales, ignorando que en muchos casos el “retorno” puede no ser apropiado o incluso posible, como si una persona está apátrida, o por otras razones de derechos humanos.

Esto pone de relieve la inconsistencia de una propuesta desarrollada con el objetivo defectuoso de “aumentar las tasas de retorno”, pero que al mismo tiempo infla artificialmente el número de personas que emitieron una orden de deportación. Como resultado, muchas más personas serán empujadas a la irregularidad y al limbo legal, se les negarán los derechos básicos como la atención médica y estarán expuestas a la indigencia, la falta de vivienda, la explotación o la detención prolongada. Estas políticas no solo perjudican a las personas: desestabilizan y crean más miedo e inseguridad, particularmente para las personas migrantes y racializadas, así como para las comunidades más amplias de las que forman parte.

  1. EXPANSIÓN SEVERA DE LA DETENCIÓN (Art. 29-35) 

La propuesta promueve el uso sistemático de la detención por parte de los Estados. Se extiende significativamente la duración máxima de la detención, de 18 a 24 meses. Esta extensión es desproporcionada e ineficaz, y solo profundizaría el daño a los derechos, la dignidad y la salud de las personas. También amplía los motivos de la detención, incluidos los criterios que, en efecto, abarcan a la mayoría de las personas que han entrado en Europa de manera irregular o que se encuentran en situación de indocumentación, en contra del principio de proporcionalidad y necesidad. Por ejemplo, la falta de documentos o la falta de vivienda sería motivo suficiente para la detención. La propuesta permite la detención de niños, a pesar de las normas y normas internacionales de derechos humanos que indican que siempre es una violación de los derechos del niño y nunca en el mejor interés de un niño, y el compromiso global de los gobiernos para trabajar para poner fin a la práctica. Otros grupos vulnerables, así como las personas que no pueden ser deportadas, también serían objeto de detención. La propuesta parece permitir la detención indefinida de personas que se considere que plantean “riesgos de seguridad”, por decisión judicial. También permite a los Estados miembros desviarse de las garantías básicas en torno a la detención si los sistemas se enfrentan a una “carga pesada imprevista” vagamente definida. La expansión de la capacidad de detención creará oportunidades lucrativas para los contratistas privados que dirigen los centros de detención, incentivando el crecimiento de una industria de detención a expensas de los derechos y la dignidad de las personas.

Las “alternativas a la detención”, o medidas no privativas de la libertad, propuestas por la Comisión, no servirían a su propósito como alternativas genuinas, y no tendrían que ser consideradas antes de aplicar la detención. Más bien, ahora podrían utilizarse además de la detención y después de que se hayan superado sus límites de tiempo. En conjunto, estos acontecimientos equivalen a una importante expansión de la detención de inmigrantes, por lo que ya ni siquiera sería tratada como una medida de último recurso o se impondría durante el menor tiempo posible, en clara tensión con los requisitos del derecho internacional.

  1. MEDIDAS PUNITIVAS Y COERCITIVAS (Art. 10, 12, 13, 16, 22, 29) 

La propuesta introduce requisitos de cooperación extensos, desproporcionados y poco realistas para las personas que emitieron una orden de deportación, como tener que proporcionar documentos de identidad que no puedan poseer, que sus cuerpos y pertenencias sean registrados o que cooperen con terceros países para obtener documentos de viaje. Estos se combinan con sanciones punitivas y fuertes en casos de «incumplimiento», incluidas sanciones financieras, prohibiciones de entrada, restricciones a la salida voluntaria, así como denegación de prestaciones, prestaciones o permisos de trabajo. Sin una manera efectiva de desafiar la determinación de que no están cooperando lo suficiente o para garantizar que las personas no sean penalizadas por circunstancias fuera de su control, como la apatridia, las barreras digitales o de alfabetización, la edad, la salud o el trauma, estas medidas corren el riesgo de aplicarse arbitrariamente y castigar desproporcionadamente a las personas en situaciones socioeconómicas vulnerables. 

La propuesta introduce un nuevo cambio de “partida voluntaria” a “eliminaciones”, haciendo de la deportación la opción por defecto. A pesar de que la noción de voluntarinessvoluntaridad en tales circunstancias sigue siendo cuestionable, la propuesta restringe aún más las opciones y la agencia de la gente. Lo hace introduciendo amplios motivos por los que las “retribuciones” forzadas serían obligatorias y eliminando incluso el período mínimo actual de siete días para la salida voluntaria, o el cumplimiento de una orden de deportación.  

Se prevén excepciones específicas para las personas que “representan una amenaza para el orden público, la seguridad pública o la seguridad nacional”, motivos que están vagamente definidos y pueden aplicarse de manera abusiva. Cualquier caso que represente un riesgo para la seguridad o relativo a una condena penal debe tratarse en el contexto de los procedimientos de justicia penal con las salvaguardias de juicio justo requeridas.

  1. EROSIÓN DE LOS DERECHOS DE APELACIÓN (Art. 28) 

En continuidad con la erosión de estos derechos en virtud del Pacto, la propuesta elimina el efecto suspensivo automático de los recursos contra la ejecución de una decisión de deportación. El efecto suspensivo deberá solicitarse junto con el recurso, o concederse de oficio. Esto crea una capa adicional de complejidad para las personas en riesgo de ser deportadas, así como las autoridades judiciales, y elimina una salvaguardia esencial al derecho a un recurso efectivo. Sin un plazo mínimo obligatorio para los recursos (la propuesta especifica únicamente que el plazo no excederá de 14 días), los Estados miembros podrían hacer imposible que las personas impugnen efectivamente las órdenes de deportación en la práctica, contra la jurisprudencia establecida de los tribunales europeos. 

  1. VIOLACIONES AMPLIADAS DE LA VIGILANCIA DIGITAL Y DE LA PROTECCIÓN DE DATOS (Arts. 6-9, 23, 38-41) 

La propuesta amplía la vigilancia digital de las personas en los procedimientos de deportación, denunciada por expertos en derechos digitales y el Supervisor Europeo de Protección de Datos. Esto incluye la amplia recopilación y el intercambio de datos personales, incluidos los registros confidenciales de salud y penales, entre los Estados miembros de la UE y con terceros países que pueden carecer de una protección de datos adecuada. También permite el uso de tecnologías de vigilancia intrusiva en los centros de detención, y el uso de “alternativas a la detención” digitales, como el rastreo GPS y la vigilancia de teléfonos móviles, que, si bien supuestamente se considera una alternativa a la detención, siguen siendo altamente intrusivos y pueden equivaler a la detención de facto. Estas tecnologías también crean nuevos mercados rentables para las empresas de vigilancia.

La creación de una «Orden de retorno europea», almacenada en el Sistema de Información de Schengen (SIS), combina aún más la gestión de la migración y la policía, con el intercambio de datos previsto con la aplicación de la ley. Existen patrones documentados de abuso de datos y incumplimiento de las normas legales sobre privacidad y protección de datos personales por parte de las autoridades bajo el SIS, lo que aumenta la probabilidad de violaciones de datos y uso indebido. 

  1. FALTA DE EVALUACIÓN DE IMPACTO Y CONSULTAS  

Al igual que otras propuestas legislativas recientes sobre migración, esta propuesta de la Comisión Europea se emitió sin una evaluación de impacto en los derechos humanos o consultas formales, incluidos los interlocutores sociales, en un ámbito en el que la formulación de políticas basadas en datos empíricos es especialmente crucial. Esto es contrario al Acuerdo interinstitucional sobre la mejora de la legislación y a las propias Directrices de la Comisión sobre la mejora de la legislación cuando una propuesta legislativa tiene un impacto social significativo y en la que existe una elección de opciones políticas. Una evaluación previa del impacto de los derechos fundamentales es esencial para garantizar el cumplimiento de la Carta de los Derechos Fundamentales, la no devolución, la prohibición de la tortura y los tratos o penas inhumanos o degradantes, la libertad personal, los derechos del niño, la reparación efectiva, la vida privada y familiar, la privacidad y la protección de datos, y la no discriminación. 

  1. PASE POR ALTERATIVAS AL CONTROL PUNITIVO DE LA MIGRACIÓN  

La propuesta refleja una falsa suposición de que la deportación debería ser la única opción para las personas cuya solicitud de asilo ha sido rechazada o cuyos permisos de residencia han expirado o han sido revocados. Para reducir el número de personas atrapadas en irregularidades, los Estados de la UE deben mantener el acceso a los permisos existentes relacionados con los derechos humanos y ampliar las vías a una amplia gama de permisos de residencia que permitan a las personas planificar sus vidas, participar en el trabajo regular, estudiar y participar plenamente en todas las facetas económicas, sociales y culturales de las sociedades en las que viven. 

Hacemos un llamamiento a la UE para que deje de atender a los sentimientos racistas y xenófobos y a los intereses corporativos y revierta el cambio punitivo y discriminatorio de su política migratoria, y en su lugar dirija los recursos hacia políticas arraigadas en la seguridad, la protección y la inclusión, que fortalezcan las comunidades, defiendan la dignidad y garanticen que todas las personas puedan vivir de manera segura independientemente de su condición.

Las instituciones de la UE y los Estados miembros deben rechazar las medidas de deportación que se basan en un enfoque punitivo y coercitivo, reducir las normas de derechos humanos y afectar desproporcionadamente a las personas racializadas. A la luz de las preocupaciones expuestas anteriormente, pedimos a la Comisión Europea que retire esta propuesta e instamos al Parlamento Europeo y al Consejo de la Unión Europea a que rechacen esta propuesta.

La lista completa de firmantes está disponible aquí.

         Ata aquí a declaración das máis de 200 organizacións; agora á ligazón á publicación de Amnistía Internacional:

Unión Europea: El Parlamento Europeo da su aprobación a planes de detención y deportación punitivas


     

19 novembro 2023

Os criminais sionistas seguen asesinar palestinos

           A campaña de exterminio do Estado de Israel contra o pobo de Palestina segue a ser unha das máis tristes novas de todos os días que, dende o pasado 7 de outubro, van pasando polas nosas vidas. E como todo hai que dicilo, este exterminio xenocida realízase co apoio incondicional dos gobernantes dos Estados Unidos de América (EUA) e de moitos da Unión Europea (UE); e hai que destacar un destacado papel nestes apoios de Ursula Von der Leyen e unha complicidade criminal da presidencia, do goberno e dos servizos secretos dos Estados Unidos

As políticas xenófobas e de exterminio do Estado de Israel.

            Semella que esta campaña criminal do exército e goberno sionistas vai dirixida especialmente a exterminar as alicerces humanas da poboación de Palestina, as crianzas, quer que estean nas columnas de refuxiados que foxen de Gaza, quer que moren en Cisxordania ou quer que estean internados en hospitais a curarse das feridas sufridas polos diferentes ataques sionistas. Outras vítimas que están a resultar obxectivo para os criminais son as mulleres palestinas estean onde estean; quizá porque son elas as que poden dar luz a máis crianzas. Claro síntoma de por onde van as políticas xenófobas e de exterminio do Estado de Israel.

            Na súa invasión de Gaza obsérvase que baixo as máis incribles e cínicas escusas (que nos lembran ás usadas polos criminais da intelixencia e do goberno de George Bush para invadir Iraq) o exército israelí dedícase a destruír hospitais e a maltratar e asasinar a todo o persoal sanitario, acompañantes e doentes que se atopan internados neles. Igual trato lle dan ás escolas (incluídas as da ONU) e lugares de culto relixioso, sexa da confesión que ese lugar teña. E o mesmo pasa cos campos de refuxiados, onde sobreviven aquelas persoas que non teñen ou quedaron sen fogar por mor dos ataques do exército sionista.


             E todas estas agresións dos militares sionistas non están sucedendo só na Faixa da Gaza, tamén ocorren na Cisxordania e no Xesusalén Este.  Agresións ás que temos que sumar as realizadas polos colonos da extrema dereita sionista de Israel coa protección e amparo do seu exército e policías. E as voaduras de vivendas palestinas tanto no territorio de Israel como no de Palestina auspiciadas polos criminais baixo as máis diferentes excusas.

A posición da comunidade internacional.

            Desde aquí reclamo aos gobernos europeos que defendan o dereito da poboación da Palestina invadida a defenderse da agresión do sionismo israelí da mesma forma que o fixeron con total axilidade cando o terrorismo de Hamas invadiu territorio israelí asasinando civís e matando militares. E nese dereito inclúo aos integrantes de Hamas (que, por moi de terroristas que vostedes os cualifiquen, o seu territorio está a ser invadido e masacrado polo exército israelí, violando a lexislación internacional e cometendo crimes de lesa humanidade). Aos gobernantes dos EUA non lle pido nada porque eses non teñen remedio; son asasinos por vocación e historia.

            É preciso que a comunidade internacional se posicione contra os criminais de guerra que son goberno e exército de Israel, culpables de xenocidio e de crimes contra a humanidade. É preciso que os estados que se autodenominan coma democráticos demostren que realmente o son; que rachen relacións diplomáticas con Israel mentres siga a ser gobernado polo nazi-sionismo e o seu exército e servizos secretos mandados por eses personaxes de mentes turbias e xenófobas, por eses criminais de guerra, eses asasinos. Mentres Israel non sexa unha democracia onde os dereitos cidadáns non dependan da raza, as crenzas, o sexo, a capacidade económica ou a orixe dos seus habitantes. E iso reclamo que faga o goberno do meu estado, o español.

            Mañá, luns día 20 de novembro, volverá haber manifestacións ou concentracións de solidariedade co pobo palestino en toda Galiza. Alí deberiamos estar todos e todas.

 



30 xullo 2018

Pablo Casado: migrantes e mentiras

     Non chegaban os e as fascistas clásico-modernos europeos como Le Pen, Salvini, Orban e outra serie de fillos mal paridos que rexentan con políticas antisociais contra as clases máis desfavorecidas dos seus países e políticas xenófobas baseadas en mentiras (véxase o artigo de Sánchez de Ugarte publicado no diario.es de hoxe: https://www.eldiario.es/desalambre/Espana-inmigracion-ventajas_0_783222076.html). 

     Pero non só é que eses despreciábeis personaxes sexan quen de enganar a unha importante parte da poboación dos seus países coa sarta de grandes mentiras acerca da pretendida "invasión" de Europa por cidadáns de países africanos e de latinoamérica,senón que chegan, nalgúns casos, a poñer en cuestión a permanencia en países europeos de persoas naturais do propio continente por razóns de carácter étnico. Isto último está a pasar en Italia e Francia cos membros da etnia romaní, aos que o nazi Salvini e a nazi Le Pen, na actualidade, condenan e que no recente pasado foron perseguidos polo goberno dereitoso de Sarkozy en Francia, sen contar coa persecución de exterminio que o réxime de Hitler emprendeu contra as persoas de etnia xitana (e non esquezamos a secular persecución e criminalización dos xitanos en España, perfectamente descrita no Romancero Gitano de Federico García Lorca).

     A cobertura mediática da xenofobia.
     Pero non podemos restrinxir esa persecución á actuación desde os gobernos deses impresentábeis e sinistros gobernantes e os partidos de carácter xenófobo e fascista que os sustentan en cobertura política. Temos que integrar na cobertura e expansión das mentiras asociadas ás políticas xenófobas a multitude de medios de comunicación, tanto escritos como audiovisuais, que, consciente e voluntariamente, dan cobertura por activa ou por pasiva a esa sarta de trolas que os nazi-xenófobos usan para tentar de convencer ao conxunto da poboación das maldades asociadas aos migrantes. Cando dicimos por activa referímonos a que apoian coas súas publicacións e desde elas difunden e afondan nas falsas argumentacións; cando falamos de apoio pasivo, referímonos á falta de desenmascaramento das mentiras e á publicación de novas tinguidas de escándalo sobre a chegada de inmigrantes aos países europeos; novas do estilo de "Otro día más, llegada masiva de emigrantes ilegales a las costas andaluzas" (referencia indirecta que contribúe a espallar esa mentira da "invasión" e do cualificativo de "ilegal" aplicado ás persoas que escapan dos seus países por mor de persecucións, guerras ou por falta de medios de sustento), que se puido escoitar onte nun noticiario dunha cadea privada de televisión que emite en aberto; non a dos bispos, que podería ser. Non se pode ocultar que os medios audiovisuais e os medios escritos de distribución masiva están ligados á grande burguesía de cada país, clase que case maioritariamente está detrás do financiamento dos grupos da ultradereita á que utilizan como bonecos, amais de recibir  -a prensa- fortes subvencións dos gobernos coa publicidade ou subvencións finalistas para garantir a súa difusión, e que eses medios non fan máis que defender os intereses económicos de quen os financia. 
     
     Nunca falan das actuacións dos patróns das grandes multinacionais que xeran miseria e pobreza, apropiándose incluso das escasas fontes de alimentación das poboacións sen recursos e dos seus campos tradicionais de cultivo (ver informes reiterados da Organización da ONU para a Alimentación -FAO-) nos países africanos, nos países latinoamericanos e de Oriente Medio. Tampouco falan de que ninguén se monta nunha balsa de praia para cruzar mares a sabendas de que as posibilidades de chagar a destino son mínimas agás que saiban que na orixe a morte sexa unha probabilidade certa. E menos meterse nunha balsa cunha criatura pequena. Información (desinformación) ao servizo de intereses económicos, non da obxectividade e o coñecemento obxectivo da realidade.

     A cobertura política da xenofobia.
     Pero non só é a cobertura mediática quen da alas aos movementos xenófobos da Europa. Hai que sinalar que os partidos clásicos da dereita europea, tanto a dereita da socialdemocracia como a dereita ultraliberal e a dereita democristián, poñen o mantemento das poltronas ao través dos votos por diante dos dereitos humanos das persoas. Así, os gobernos non persiguen aquelas actuacións que contribúen a xerar malestar entre as capas máis desfavorecidas das poboacións dos seus países e que, combinadas coas manipulacións mediáticas e as actuacións dos grupos fascistas como Hogar Social, Falange Española, Hazte Oir, Vox ou outros do estilo xeran dinámicas e sentimentos anti-migrantes.

     Para mostra da falta de actuación dos gobernos un botón. Unha das argumentacións que usan os gobernos tinguidos de xenofobia e os movementos fascistas para convencer á clase obreira (obxectivamente interesada en políticas que defendan o traballo regular, salarios e condicións de traballo dignas) é a suposta "venta", por baixos salarios e fora de toda regulamentación laboral, da forza de traballo dos migrantes ás empresas. O discurso xenófobo en casos deste tipo susténtase "na competencia desleal" que o migrante presenta fronte ao autóctono, co cal consigue enfrontar aos traballadores e traballadoras (locais) contra os traballadores e traballadoras (migrantes). Non critican a quen financia os movementos xenófobos, é dicir, ao empresariado que contrata, por catro chavos e ao marxe de toda legalidade (sen declarar, facendo horario desmedido, sen cotizar á seguridade social, sen dereitos de calquera tipo) a unha persoa chea de fame que chega a un país descoñecido no que a súa integridade e dignidade persoal están en xogo, que elixe o camiño de deixarse explotar e non o do roubo e a delincuencia. Persoas das que se aproveitan empresarios sen conciencia (quizás chegara con dicir "empresarios", sen máis especificacións). Pero poucas veces podemos ler de actuacións dos gobernos contra ese tipo de contratacións (algunha que outra si) e todo tipo de abusos popularmente coñecidos contra os migrantes (recente caso de violacións e abusos sexuais a migrantes en Andalucía), pero si que vemos de verdadeiras redadas e actuacións continuas contra os denominados dunha forma cabrona como "ilegais".

          E non falemos das políticas da Unión Europea de potenciar a escravitude en Libia, os afogamentos no Mediterráneo ou o exterminio dos migrantes en campos de refuxiados de Turquía (hai que dicilo así de cru, porque é no que consiste realmente esa política, a súa resolución final) financiando a países gobernados por delincuentes ou dictadores. Poñendo todo tipo de trabas a que organizacións humanitarias actúen salvando as "embarcacións" que consiguen salvar ás patrulleras criminais de Libia.

     E moitos destes que falan, ouvean, escusan, dirixen ou son altos executivos do eco mediático xenófobo activo ou pasivo ou, simplemente, non fan nada seguramente teñen como empregadas do fogar, ou coma xardineiros, ou como explotadas sexuais a migrantes aos que non teñen dados de alta na Seguridade Social, aos/ás que lle pagan salarios de miseria, facendo xornadas interminábeis e sen días de descanso semanal.

    Estes "asalariados", políticos ou mass-media, da xenofobia nunca falan da contribución dos migrantes ao crecemento económico dos países nos que teñen unhas condicións de traballo dignas e acordes coas leis. Non falan da súa contribución ás arcas da seguridade social, da súa contribución á Facenda Pública ao través dos impostos, da súa contribución a manter a natalidade e moitos outros beneficios, tanto de carácter económico como social. Incluso aqueles aos que chaman "ilegais" contribúen ás arcas públicas cada vez que mercan nun establecemento, agás que o empresario propietario do mesmo, non declare o IVE ou sexa unha empresa pirata.

     Pablo Casado (y de las Jons).
     Esta fronte fascista e xenófoba viuse incrementada nestes días coas declaracións do novo presidente do Partido Popular, Pablo Casado (y de las Jons), un home que de igual modo que o seu antecesor xa apuntaba maneiras. A diferenza está en que mentres M.Rajoy xeraba políticas directamente xenófobas desde as leis, sen grandes movementos propagandísticos, sen críticas da maior parte dos mass-media nin da suposta oposición psoecialista (agás en período electoral), Casado é moi activo na contribución á causa xenófoba. Xa estaba publicamente moi escorado cara á ultradereita cando era membro da executiva e voceiro do Partido Popular; de aí a "cualidade" dos seus apoios entre os compromisarios peperos. Hai quen atribúe esta actitude á tentativa de desviar a atención pública de todos os chanchullos que parece rodean a titulacións universitarias que di ter, pero eu coido que iso non é así. Penso eu que é porque é un membro cualificado do Partido Popular e este, no seu conxunto e na maioría dos seus membros cualificados, é un partido que practica a xenofobia e que non dubidaría en practicar o fascismo máis clásico para acadar os seus fins e protexer as súas carreiras. Poido estar equivocado, pero os cheiro. E feden.

      "As orixes do fascismo", un vello libro moi actual.
     Por último, aconsellar unha lectura interesante, un libro que xa é vello pero que parece escrito hai uns días. O seu autor é Robert Paris, un historiador francés. A primeira edición do libro é do ano 1968. Eu téñoo en español, nunha edición de 1985, que ten por título "Los orígenes del fascismo". É moi instructivo e, como xa dixen, actual.

Achegas ao desafiuzamento de Maricarmen

  Todas as persoas que así o quixemos puidemos coñecer o desafiuzamento de Maricarmen, acontecido a semana pasada en Madrid. Este artigo n...