Avalancha humana en Ceuta

 

 

        O pasado xoves 30 de xullo, unha avalancha humana procedente de Marrocos entrou de forma masiva e desorganizada na cidade de Ceuta, colonia española en África e administrativamente parte do Estado Español.

Antecedentes das avalanchas humanas marroquís. 

        Hai xa antecedentes deste tipo de accións de migración desde Marrocos a Ceuta que foron utilizados polos sátrapas reinantes no país africano ao longo do tempo coa finalidade de reivindicar dos gobernos españois o que eles chaman "devolución de territorios marroquís ao seu lexítimo país". A primeira da que eu teño coñecemento foi a Marcha Verde no ano 1975, sendo rei de Marrocos o sátrapa Hassan II e ditador español Juan Carlos de Borbón; esta marcha, organizada activamente polos criminais da CIA estadounidense e comandada polo sátrapa marroquí se produce en medio do proceso descolonizador das terras africanas que eran "provincias" so Estado Español, entre elas o Sahara; neste proceso, coa fin de procurar a soberanía de Marrocos sobre un territorio pertencente ao pobo saharauí, foi cando se organizou a famosa Marcha Verde a través da cal Hassan II e a CIA procuraron unha marea humana de civís (vítimas de todo tipo de engados) que se dirixira cara ao Sahara para impedir a entrega dese territorio aos seus lexítimos donos. Loxicamente, o exército español, por moi fascista que era daquela, non podía disparar contra civís desarmados que se adentraban nun territorio que, progresivamente, estaba a ser abandonado polo propio exército e outras persoas de orixe español que volvían ao país colonial. O resultado final foi a entrega, nunha negociación, do territorio saharauí a Marrocos e a Mauritania, sendo os asinantes deses acordos de Madrid os dous ditadores, e "irmáns" segundo verbas propias dos propios protagonistas, Juan Carlos de Borbón e Hassan II. Foi a primeira puñalada trapeira dos gobernantes españois ao pobo saharauí; condenada posteriormente pola ONU, que estableceu nas súas resolucións que o novo colonizador Marrocos debería realizar un referendo entre a totalidade dos habitantes do Sahara onde estes decidiran o futuro da antiga colonia española, permitindo  a participación no proceso de todas as persoas saharauís incluídas no censo anterior á avalancha, incluíndo as que se exiliaron da represión alauita en territorios de Alxeria. Cousa á que Marrocos negouse e segue a negarse, co apoio decidido de países coma os Estados Unidos de América (EUA) e Francia, con intereses na explotación de materias primas existentes no territorio saharauí.

         Despois deste episodio de 1975, houbo sucesivas agresións marroquís non armadas contra intereses gobernamentais españois no norte de África, sempre utilizando á poboación civil e baseándose na miseria á que os sátrapas que gobernan Marrocos teñen condenada á maior parte da súa poboación. Os métodos para perpetuar a chantaxe foron múltiples e variados: desde a utilización das mafias traficantes de carne humana para pasar migrantes en pateiras e balsas desde territorio marroquí a territorio hispano, ata o abandono da vixilancia fronteiriza por parte de policía e exército de Marrocos coa finalidade de que os migrantes procedentes do propio país norteafricano e da África negra en busca dunha mellor vida na Europa poidan traspasar a fronteira con maior facilidade saltándose os controis fronteirizos.

            Dentro de todas as descritas, houbo outra importante avalancha humana, aproximadamente no ano 2021 (non me lembro agora as datas exactas). Unha avalancha, tamén organizada polo establishment alauita, que acabou con unha multitude de migrantes cruzando a fronteira con Ceuta e, por desgracia, con un importante número de migrantes afogados ou mortos por acción das policías españolas (desbordadas pola magnitude da avalancha) e marroquís que foi denunciado por organizacións non gobernamentais (ONG) de apoio ao migrante e mesmo por Amnistía Internacional polas mortes ocorridas na praia do Tarajal e nos valados terrestres. É curioso neste caso que as forzas gobernamentais marroquís que previamente deixaran pasar masivamente á multitude de migrantes procedentes do Magreb, maiormente, e de outros países de África, se puxeran a mallar neles e a detelos cando regresaron voluntariamente ou foron devoltos en quente pola policía española. Tamén tivo efectos esta avalancha humana organizada polos esbirros de Mohamed VI: a segunda puñalada trapeira dun goberno español ao pobo saharauí, que foi o posicionamento (pouco tempo máis tarde) do goberno de Pedro Sánchez coas teses de Marrocos sobre o Sahara.

A avalancha do 30 de xullo de 2026

        Non vou describir aquí como foi esta última avalancha (está aínda fresca nas hemerotecas dos diferentes xornais se aínda non tes detalles de como foi; iso si: non te desinformes lendo xornais da dereita recalcitrante ou da extrema dereita, sexan galegos ou non). E na que fican moitas cousas por clarexar.

         O que si vou recalcar é que outra vez máis foron utilizadas persoas ás que os poderes do país de procedencia, e os demais organizadores da avalancha, manteñen na miseria e nos límites da subsistencia. Incluso convocadas por unhas redes sociais, desde os días anteriores, das que se sabe que o goberno marroquí ten controladas e que exerce unha censura constante sobre elas.

            Vese claramente a man da Axencia Central de Intelixencia (CIA) e dos servizos secretos israelís detrás da organización desta avalancha humana; e, por suposto, a inestimable colaboración do criado local dos EUA, o sátrapa Mohamed VI e o seu exército e policía de fronteira. Tamén é perfecto o momento escollido polos organizadores para levar a cabo esa avalancha: cando as actividades e as medidas xenófobas adoitadas nos distintos países da Unión Europea están en ritmo crecente da man de gobernos de orientación fascista (como o italiano ou o finlandés) ou partidos fascistas, dos partidos filo-fascistas integrados nos grupos do Partido Popular Europeo e mesmo algúns gobernantes presuntamente socialdemócratas de países do norte da Europa.

        E xa non digamos dos xenófobos fascistas do Reino Unido, seguidores da tradición conservadora inglesa. E que no Estado Español debemos identificar con Vox, o filo-fascista Partido Popular e os diferentes grupos de ideoloxía nazi como poden ser Núcleo Nacional ou Desokupa. E todo este lixo político (e humano?) secundado por toda unha morea de publicacións (que teñen moito financiamento empresarial e político e poucos xornalistas serios) en papel e dixitais que non fan máis que repetir os bulos, argumentos e propaganda do fascismo e do filo-fascismo.

            É curioso que toda esa chusma fascista, patriotas de pulseira e oportunistas, que se chama asimesma xornalista, como Vito Quiles ou Ndongo, ou os imbéciles nazis de Núcleo Nacional, ou Alvise Pérez, que foran a Ceuta a tentar de pescar "patriotas" en río revolto e tiveran que saír co rabo entre as pernas e escoltados pola policía por mor da valentía da cidadanía ceutí que se enfrontou a eles dicíndolles que se foran por onde viñeran, que eran uns noxentos que o único que buscaban era lío e meter lixo fascista e xenófobo.

Que intereses hai detras da última avalancha?   

        Por que EUA e Israel? É de coñecemento xeral que, desde o recoñecemento de Palestina e as declaracións do goberno español sobre o xenocidio e exterminio emprendido polo Estado nazi-sionista de Israel contra a poboación palestina en Gaza, apoiado polos gobernos dos EUA, estes últimos non están moi contentos. 

         Se a iso engadimos que tampouco se apoiou a guerra ilegal emprendida por ambos estados contra Iran e a negación teórica do goberno español a aumentar o orzamento nominal para armamento no famoso 5%, podemos concluír con escasa posibilidade de equivocarnos que o delincuente nazi que ostenta a presidencia dos EUA e os seus secuaces ultraconservadores e terraplanistas non estean moi contentos cun goberno socialdemócrata que non baila todos os pasos como eles pretenden, cousa que si están a conseguir de moitos outros gobernos europeos e mesmo da Presidenta da Comisión Europea, a señora Von der Leyen.

            Hai que ter en conta, tamén, a mellora nas relacións hispano-alxerianas dos últimos tempos, que tivo coma consecuencia acordos económicos de relevancia para ambos países. Mellora de relacións que posiblemente non agradarían nada ao sátrapa Mohamed VI, que accedería a montar todo ese número alentado polas administracións americana e israelí. Administración dos EUA á que tampouco agradaría nada que o subministrador preferente de gas natural do Estado Español siga a ser Alxeria, en detrimento dos negocios gaseiros norteamericanos cuxa obtención basease no método antiecolóxico do fracking e cuxo prezo é superior ao do gas alxeriano.

            Sen esquencernos das políticas migratorias diferenciadas das xenófobas adoptadas pola maioría dos países da Unión Europea, impulsadas pola fascista Meloni. No Estado Español a forza da esquerda parlamentaria e da esquerda do goberno non permiten que o PSOE, por moito que o desexa, adoite as políticas xenófobas que defende a señora Van de Leyen, á que tanto lle gusta fotografarse con Donald Trump e con Benjamin Netanyahu. E iso moléstalles á maioría da dereita filo-fascista e fascista, así como a unha parte importante do liberalismo pretendidamente socialdemócrata do continente. 

            Temos outro aspecto a considerar de cara ás reaccións habidas na Europa diante da avalancha humana sobre Ceuta. É curioso que as primeiras reaccións, case inmediatas, foran de crítica ao goberno español e non á abandono do control de fronteiras polo réxime marroquí, rachando os acordos que ese país ten coa Unión Europea (UE). É de sinalar as reaccións da fascista Meloni, da fascista primeira ministra de Finlandia e dos partidos fascistas da Europa pedindo a expulsión de España do espazo Schengen; igualmente, sinalar a perfecta coordinación dos partidos agrupados no Partido Popular Europeo con fortes críticas, aproximándose á extrema dereita e chegando ao filo-fascismo, pola actuación dun goberno que fixo o que cabía esperar de xentes civilizadas: non parar coa forza armada policial ou militar a toda esa morea de xente mobilizada pola xentalla xa mencionada aproveitándose da súa ignorancia e da súa necesidade perentoria cobertura das necesidades básicas que lles dixeran que con pasar a Europa todas se verían colmadas. Xente que, unha vez en Ceuta, deuse conta de que non había tal paraíso; e moitísima desa xente decidiu volver sobre os seus pasos e irse cara a Marrocos.

           O que non cabe dúbida é que na UE, amais de nos EUA, ao goberno da España téñenlle ganas. Unha banda de gobernos liberaloides non son quen de asumir que as políticas sociais aplicadas polo goberno de España, con todo o tímidas e pouco sociais que son, poidan dar os resultados que dan. E o mesmo a súa suposta "falta de investimento no militar", que non é tal. E os resultados que se atribúen Sánchez e o PSOE se obteñen a pesar deles; obtéñense por mor da presión dos seus socios de goberno e por unha importante presencia da esquerda socialdemócrata que esixe no parlamento español.

        E para a dereita europea, incluído o fascismo español de Vox e o filo-fascismo do Partido Popular, iso supón algo que non poden tolerar: que os seus representados, a alta burguesía e a oligarquía europea, non poida sacar máis tallada da explotación dos seus traballadores e da especulación cos servizos públicos e coas necesidades básicas da cidadanía europea. De aí a coordinación da dereita e ultradereita diante da avalancha provocada cara a Ceuta.

        Nos camiños de terra ou na fronteira marítima ceutí ducias de mortos e feridos. Todo por causa deses sátrapas e criminais aos que nada lle importan as persoas con necesidades agás para usalas para enriquecerse ou cumprir obxectivos políticos pouco edificantes. Un día foron as coreanas e as vietnamitas, as palestinas e as iranianas, as latino-americanas e as ucraínas,... esta semana pasada tocoulle ás marroquís e ás da África sub-sahariana. 

Illa de San Simón, campo de concentración e de exterminio golpista

 

         Este pasado 18 de xullo cumpríronse 90 anos desde que un fato de asasinos deron un golpe de Estado contra a IIª República Española, constituída por mandato popular nas urnas o 14 de abril de 1931.

        Este golpe de Estado, dirixido por militares sediciosos ao mando do xeneral Franco e organizado, financiado e apoiado por grandes terratenentes, banqueiros, Igrexa Católica, organizacións fascistas e da dereita política, tivo coma consecuencia unha guerra que a República e as clases populares acabaron perdendo, despois de tres anos, diante dun exército fascista apoiado con armas, tropas e financiamento polos réximes fascistas emerxentes na Europa: o da Italia de Mussolini e o da Alemaña de Hitler; e onde, os milicianos españois e internacionais (a maioría sen adestramento militar) que defenderon con uñas e dentes a legalidade republicana foron abandonados polas democracias europeas, fundamentalmente a francesa e a inglesa (que máis tarde tamén sufrirían o embate do nazismo).

        Unha das particularidades desta guerra foi que houbo amplas zonas do Estado Español no que a guerra non existiu coma tal, agás unhas poucas escaramuzas puntuais nos primeiros días posteriores ao golpe de Estado, por mor do dominio case total da situación por parte do exército fascista desde o primeiro momento. Unha desas zonas foi a Galiza.

A represión desenfreada e a continuidade do franquismo

Como consecuencia desa falla de estado de guerra, a Galiza converteuse nun foco de represión, exterminio e tortura a cargo dos asasinos golpistas. Exército, Garda Civil, civís fascistas da Falange Española iniciaron desde o primeiro momento a "caza" de toda aquela persoa que manifestara o seu desacordo co golpe de Estado, que pertencera a algunha das organizacións ou asociacións de carácter popular ou sindical; todo elo baixo a batuta e supervisión do exército franquista.

        Xuízos sumarísimos con pena de morte, torturas e vexacións, violacións e roubo de propiedades, aplicación continuada e indebida da lei de fugas, sacas das cárceres e dos domicilios de numerosas persoas para ser paseadas, torturadas, tiroteadas e abandonadas en calquera cuneta ou gabia coa finalidade de aterrorizar ao conxunto da poboación. Este proceso durou durante a totalidade dos anos nos que a guerra durou e prolongouse con toda a súa crueldade durante toda a década do 1940.

        Cunha menor intensidade, o terrorismo franquista, o asasinato inxustificado, o encarceramento e todo tipo de represión franquista contra as persoas partidarias dun réxime político verdadeiramente democrático continuou (como mínimo) ata o ano 1979. Esta represión tivo unha fase máis intensa entre os anos 1971 e 1977 por mor das mobilizacións populares en demanda de liberdade.

A Illa de San Simón

            Moitas das persoas antifranquistas e non franquistas detidas entre os anos 1936 e 1939 que non foron asasinadas no intre das súa detención, ou que foron xulgadas e condenadas a anos de prisión ou en espera do seu asasinato foron internadas en campos de concentración franquistas. Un deles foi a Illa de San Simón, na ría de Vigo.

            A San Simón foron levados non só presos políticos galegos, senón moitos outros antifranquistas procedentes doutras partes do Estado, entre eles prisioneiros procedentes da fronte de guerra de Asturias. Os presos na illa non só estaban apiñados en insalubres barracóns onde eran pasto da falta total de hixiene e da humidade do lugar, moitos deles estaban pechados nas adegas de barcos fondeados preto da illa, onde as condicións de hixiene e insalubridade eran aínda máis infrahumanas.

            Os presos podían recibir visitas dos seus familiares que lles levaban roupa limpa e comida. Pero non só eran familiares quen os visitaba, tamén teceuse unha rede de solidariedade espontánea de mulleres de Redondela e outros lugares da ría de Vigo que procuraban alimentos e roupa que levaban ás persoas encarceradas. Moitas destas mulleres que axudaban aos presos tiveron que soportar insultos, chantaxes e extorsións dos membros corruptos que dirixían e gardaban o campo de concentración.

                Moitas das persoas das alí encarceradas foron pasto de enfermidades e morreron; outras foron sacadas con nocturnidade polos sicarios franquistas para ser asasinadas, deixadas nas cunetas ou fondeadas no medio da ría. Os que en marzo de 1943, co peche do campo, conseguiron saír de alí con vida -moitos con graves enfermidades- e foron trasladados a outros penais ou liberados tiveron moita sorte.

                Hoxe, a Illa de San Simón está en trámites de ser declarada como Lugar da Memoria. Lugar onde se cometeron tristes, dolorosos e lutuosos feitos contra a dignidade humana realizados pola barbarie fascista.

                    Ata hoxe, agás os actos de reparación convocados polas asociacións da memoria histórica, a Illa de San Simón está a ser utilizada pola Xunta de Galicia, dominada polo Partido Popular, para realizar actividades de ocio (festivais de música para divertimento, excursións sen contido, cursos de formación diversos, etc.) que non contribúen a coñecer a realidade do que esa illa foi pero que nos mostran que a verdadeira intención da dereita política española é ocultar e enterrar a historia, que non quer que as xeracións actuais e vindeiras coñezan a verdadeira historia de Galiza, dos seus lugares e das súas xentes. Esta "desmemoria" da Xunta de Galicia tivo unha breve paréntese durante o goberno de coalición entre o PSOE e o BNG. Pero volveron os bárbaros ao goberno da Galiza para seguir afondando no descoñecemento e falsificación da historia.

            A declaración da Illa de San Simón coma Lugar de Memoria é un paso necesario para que a realidade histórica prenda e permaneza no coñecemento das persoas. Pero esa declaración ten que ser dotada de contido; non pode ser que a Illa de San Simón e a súa historia queden a mercede de xentes coma Fraga Iribarne, Núñez Feijóo, Alfonso Rueda ou calquera outra persoa das que negan e poñen todo tipo de barreiras ao coñecemento da historia.

 Epílogo: o franquismo permanece

        A continuidade e permanencia, despois da chamada "transición", dentro das institucións do Estado Español, de numerosas persoas ligadas ao réxime fascista de Franco e a pervivencia dos modos e maneiras franquistas dentro das mesmas, provocaron que aínda a día de hoxe haxa persoas encarceradas por dicir o que pensan de certas "personalidades" que ostentan altos rangos na configuración do Estado; ou que haxa xornalistas, humoristas, políticos e outras xentes que están sendo acosados un día si e outro tamén por denunciar ou opinar sobre actitudes ou irregularidades, sen que aquelas institucións ás que lle correspondería perseguir ese acoso reaccionen diante dos mesmos detendo e condenando a uns culpables que en calquera país plenamente democrático serían obxecto de detención pola policía e condena pola xudicatura.

            Queda moito por facer, queda moito que construír para acadar un Estado Español máis xusto e igualitario onde toda a cidadanía goce dos dereitos inherentes a calquera país plenamente democrático. O que temos é bastante, pero non é suficiente. Hai moito que limpar dentro das institucións; non basta con branquealas para facelas pasar polo que non son, como se fixo desde 1977 ata agora. Os tempos son difíciles, tamén o eran na década do 1970. O fascismo está avanzando, ten moitos mecanismos de control que antes non tiña, ten moitos aliados que ocupan posicións relevantes... Pero, como antes, non é invencible.

UN CRIMINAL NA CASA BRANCA

          O próximo 15 de xaneiro, un criminal fascista tomará posesión do cargo de Presidente dos Estados Unidos de América (EUA). Donald Trump, condenado recentemente como acosador-violador por un tribunal de xustiza do seu país vai ser nomeado máximo dirixente dos EUA.

          Era coñecido que  aínda que fora condenado a penas de cadea el mesmo ía auto-indultarse, como parece tamén que pensa indultar a todas as persoas condenadas pola súa participación de hai catro anos no intento de golpe de Estado co asalto ao Capitolio, inspirado –segundo todos os indicios, pero aínda non xulgado - polo propio Donald Trump, que como se pode supoñer vai decaer; sobre todo tendo en conta que no seu pasado mandato ocupouse de que o Tribunal Supremo dos EUA fora “tomado” por xente racista, ultraconservadora e fascista.

Utilización do público en beneficio propio.

          É ben coñecida a utilización que no pasado mandato Trump fixo dos recursos públicos da Casa Branca para favorecer os seus propios intereses privados e os do seu clan (o mesmo que podemos dicir de Biden ao respecto do seu fillo e os intereses petrolíferos deste na Ucraína). Coma exemplo, Trump, nos seus retiros e vacacións, en vez de ir ao clásico Camp David residencia de vacacións dos presidentes dos EUA con todo o persoal e medidas de seguridade xa instaladas, íase aos seus hoteis de Florida con todo o seu séquito de seguridade e con todo o demais necesario para garantir a estancia no lugar; iso, loxicamente, supoñía non so un gasto extra para o erario público ianqui senón que amais supoñía un inmenso negocio para o propio Donald Trump. E coma este casos e casos durante os catro anos do seu mandato. A mágoa é que fora substituído por outra persoa que, nese aspecto, non era moi diferente del.

          Non podemos esperar que neste mandato que vai comezar a cousa sexa diferente. De feito, por declaracións dun xenro do delincuente, hai indicios que indican xa intentos de intervención na Faixa de Gaza para convertela nun destino turístico, negocio no que son especialistas os Trump, igual que o avó de Donald era un especialista na trata de brancas e un proxeneta.

O equipo de Trump

          O equipo escollido por Trump non é menos que o propio elemento que os escolleu. Un equipo formado por xente ultraconservadora, negacionista do cambio climático e/ou das vacinas; por persoas ligadas aos fondos de investimento e grandes accionistas de empresas de comunicación e xornalísticas; ex-militares fascistas que apoian o xenocidio palestino que está a cometer Israel (liguémolo tamén cos intereses turísticos de Trump en Gaza); xentes sobre as que pesan acusacións de abusos sexuais; xentes creacionistas que negan a evolución e que pretenden impoñer as súas ideas nos establecementos educativos; persoas que negan o dereito de igualdade das persoas por raza, sexo ou orientación afectiva; que negan os dereitos das mulleres a decidir sobre o seu propio corpo e vida; nazis declarados, xentalla que non dubida en matar persoas ou natureza co fin de beneficiarse persoalmente; ... en fin toda unha serie de elementos indesexables en calquera sociedade debe rexeitar e meter na cadea (pulsando a ligazón, podemos coñecer os primeiros membros nomeados directamente e que non necesitan aprobación das cámaras; os restantes que pretenden nomear son iguais ou peores). Outra ligazón dun medio diferente:

https://www.univision.com/especiales/noticias/infografias/2024/gabinete-trump-rubio-musk-kennedy/ .

          Fálase moito de todo o gabinete, pero en especial de Elon Musk; un home que está aí para favorecer os seus negocios. Un racista surafricano sen escrúpulos con residencia nos EUA, un nazi declarado que amosou o seu apoio ao partido herdeiro das ideas de Hitler, Alternativa para Alemaña (AfD), nas próximas eleccións dese país; un suxeito que financia a campaña do fascista e brexista Farage no Reino Unido; un suxeito que necesita elementos materiais para a fabricación das baterías dos seus coches TESLA e que non ten principio algún na forma de conseguilos alí onde estean; un suxeito que está a influír e financiar o partido da fascista Meloni en Italia.

          É evidente que o único que busca este home, o máis rico do mundo, é beneficiarse para o seu lucro persoal da súa pertenza ao gabinete Trump.

As intencións iniciais de Trump

          Polo seu anterior mandato, sabemos que Donald Trump é un incondicional defensor do exterminio palestino a mans dos nazi-sionistas israelís. Un aliado firme do Estado de Israel que non dubidaría nunha intervención directa no Oriente Medio para favorecer dúas cousas: primeiro, os seus propios negocios nesa área; e segundo: os intereses estratéxicos dos EUA na zona (tamén ligados ao éxito dos seus negocios).

          O tema de Ucraína é preocupante. Di Trump que vai rematar coa guerra entre Rusia e Ucraína; como o vai facer non se sabe, pero co animal que é e cos personaxes cos que se rodeou é capáz de facer calquera barbaridade. E a Unión Europea nin “mú”. Fala da OTAN, fala de gastar máis en armamento por parte de Europa (evidentemente para favorecer á industria armamentística), como se non nos pasaramos xa gastando e descoidando outras necesidades para mercar xoguetiños de morte. E o holandés errante, calado coma un peto; “sí, bwana!” (pero en inglés).

          Agora fala tamén de apropiarse de Groenlandia, polas boas ou polas malas, e de Canadá. E de trocar as denominacións xeográficas ao seu gusto.

          Pulsando nesta ligazón, podemos ver un breve resumo das intencións xa declaradas do criminal Donald Trump.

Mass media, redes sociais e Trump.

          Os “paladíns da liberdade e veracidade da información”, así coma os que desde os seus negocios cinematográficos empezaban a considerar a sociedade coma algo plural, formada por persoas con ideas, comportamentos e orientacións diferentes e maiormente respectables (agás as fascistas, xenófobas e machistas) están a “adaptarse” aos novos tempos, poñendo o negocio por diante dos dereitos humanos e capitulando ante o trumpismo fascista.

          Así temos ás redes de Mark Zuckerberg  (Facebook e Instagram) que elimina o control de publicacións de desinformación das súas redes para favorecer as publicacións fascistas e ultraconservadoras que se valen de mentiras e da desinformación para favorecer os seus intereses.

          A rede X (antes Twitter) propiedade de Elon Musk, unha das principais difusoras de propaganda nazí, sioninista e fascista. Rede na que se censura e se suprimen contas que critiquen ao seu propietario ou aos seus protexidos (ou simplemente se bloquea a publicación dos seus posts para que non saian máis aló da propia conta).

          O WashingtonPost, o xornal máis grande e antigo de Washington, na actualidade é propiedade dun holding de empresas propiedade de Jeff Bezzos (propietario, tamén, de Amazon) con intereses na exploración de viaxes inter-espaciais para millonarios. Durante a campaña presidencial americana prohibiu aos responsables do xornal pronunciarse contra Trump, a sabendas de que o Washington Post sempre foi un xornal de tradición demócrata e antifascista.

          Outra das empresas que se rendeu diante da barbarie é Disney. De entrada xa suspendeu e censurou unha serie animada, WinLose, na que se amosaba a tolerancia transxénero; e suprimiu un capítulo da serie Marvel Moon Girl y Dinosaurio Diabólico. Aparte, de facer millonarias doazóns a fundacións ligadas a Donald Trump; supoñemos que para non perder ou lograr favores da nova administración ultradereitista dos EUA.

          ... E o que che rondarei, morena.

O que nos ven enriba.

          Co panorama de armas mortíferas en poder desa banda de xentalla indesexable; cos seus ánimos agresivos, guerreiros, e expansionistas; con cartos para mercar a todo canto civil e militar corrupto anda polo mundo; etc. nada bo podemos esperar para a humanidade, nin desde o punto de vista climático nin desde o punto de vista do respecto da paz e dos dereitos humanos. Mais se temos en conta que hai un duelo expansionista entre o fascismo de orixe norteamericano, liderado por Trump, e o fascismo procedente de Rusia, liderado por Putin, e ambos servindo aos intereses propios e das súas oligarquías, a cousa aínda desmellora.

E China (un país que noutros tempos foi colectivista e promotor da igualdade social e agora unha ditadura capitalista ao servizo dunha casta burocrática) observándoo todo e esperando sacar tallada.

E a Unión Europea? Pois nada, aquí na “vella Europa” a maioría dos dirixentes políticos da dereita cada vez máis próximos ás filosofías e aos movementos nazi-fascistas, dándolle máis cancha a eses criminais en potencia e supeditando as liberdades democráticas e os dereitos humanos aos intereses que realmente representan. E os socialdemócratas no seu papel cotiá: dicir pero non facer, adaptarse e tentar sobrevivir (ata que vaian por eles, coma fixo Hitler nos anos 30). E ambos, cun claro perfil de supeditacións aos intereses dos EUA na rexión e no mundo.

 

Destrución, impotencia, indignación, incompetencia... (e, tamén, fascistas)

                  Xa van varios días desde que a Depresión Illada en Niveis Altos da Atmosfera (DINA) arrasou unha parte importante do Pais Valençiá, Castela-A Mancha e algunha localidade andaluza. Días no que a destrución, a impotencia cidadá, e a incompetencia ou neglixencia das autoridades xuntáronse coa xustificada indignación, coa explosión rabiosa, de parte da poboación.

        Tamén os bulos sobre a orixe da catástrofe e sobre as súas consecuencias fixeron a súa aparición e foron distribuídos desde os espazos de coñecidos "xornalistas", "influencers" e "políticos" de clara tendencia nazi-fascista asentados en Youtube, programas de algunha canle convencional de TV, canles de Telegram e xornais dixitais de clara tendencia ultradereitista coma Libertad Digital ou Ok-Diario, coa participación, nalgún caso, de xeneralotes retirados e coñecidos pola súa adscrición fascista e a súa adoración polo criminal Franco. 

      E non só son os bulos, senón a presencia de fascistas organizados nas zonas do desastre para tentar de capitalizar a razoable indignación dos residentes e achegalos a asumir as súas mentiras. Isto púidose ver con claridade o pasado domingo no que eses criminais sociais que son os fascistas tentaron dirixir a ira da cidadanía indignada cara aos gobernantes civís. Incluso unha sobriña do rei Borbón, esa tal Victoria Federica, apuntouse o domingo a esta última modalidade de ataque fascista aos gobernantes civís desde a súa conta nunha rede social.

        A min non me cabe dúbida de que moitos dos efectos xerados pola potencia inusitada da DINA puideran ser evitados se as persoas responsables de administrar as alertas e dar ordes de actuación á cidadanía e aos órganos e institucións de seguridade pública pola situación de emerxencia que estaba anunciada con días de antelación cumpriran coa súa obriga. Quizás non se houberan evitado moitos dos danos materiais que se produciron, pero si estou convencido que o desastre de vidas humanas houbera sido moitísimo menor que o que esa incompetencia atroz demostrada xerou.

As responsabilidades

         Esa falta de cordura dos responsables de protexer á poboación civil valenciana, despois dos múltiples avisos por parte da AEMET da que íalles caer por riba foi un dos principais causantes dos numerosos mortos e de numerosas perdas materiais que, de actuar de forma responsable, se puideran haber evitado.

        Os gobernantes da Generalitat valenciana sabía o que estaba por vir máis, non se sabe por que motivo (ou si podemos imaxinalos), trocaron dilixencia por mortos. A Universidade de Valencia, facendo gala da súa autonomía e da racionalidade do seu goberno, suspendeu todas as actividades decretando o peche, facendo caso das repetidas advertencias de meteorólogos e das confederacións hidráulicas. Por que o Goberno de Mazón non fixo o propio?

• Por que, sendo consciente da existencia dunha alerta vermella, non tomou as medidas axeitadas e só deu a voz de alarma xeral cando o desastre xa estaba comezado e xa nin tempo había para parar as augas e os torrentes? 
• Por que se negou a decretar o nivel máis alto de alerta e a solicitar axudas do goberno central cando a situación xa era do máis catastrófica que se recorda neste Estado? Porque saber sabía que o goberno central non pode enviar e efectivos humanos e materiais de forma unilateral no grao de alerta que tiña determinado. 
• Por que cando calquera persoa minimamente desperta (excluímos aquí ás persoas lelas que se deixan guiar pola merda mediática de Alvise, Quiles, youtubers imbéciles e outros do estilo) ten claro de quen é a principal responsabilidade o Sr. Mazón troca o seu discurso e se dedica a tentar que a responsabilidade rebote cara ao goberno central? 

        Evidentemente a responsabilidade é do Presidente da Generalitat valenciana e do seu goberno de toureiros. E falo da responsabilidade política, que neste caso está máis que clara; pero non podemos descartar que, amais da política, puidera haber outro tipo de responsabilidades penais, debido a que a neglixencia do goberno valenciano foi, sen dúbida algunha, a que posibilitou que houbera tan alto número de persoas falecidas.

 Bulos, agresións e interpretacións fascistas

        O fascismo e o nazismo (se é que hai diferencias) non paran. Desde distintos medios dos xa coñecidos Vito Quiles, Alvise, o de Desokupa, blogueros e youtubers varios, presentadores de espazos televisivos en canles convencionais, redes sociais de diferentes grupos nazis (algún deles recen legalizado, por certo) ou xornais dixitais como Libertad Digital ou Ok-Diario os bulos sobre os diferentes temas arredor do desastre se desataron xa desde que o público tivo coñecemento da dimensión da traxedia.

        Uns creadores de bulos, os outros como transmisores dos mesmos sen contrastar as informacións; pero todos a tratar de contribuír a aumentar a crispación e a tentar de desprestixiar a gobernabilidade civil do Estado e das institucións. Poñemos ligazóns a dous medios de orientación totalmente contrapostos nos que se describen os bulos lanzados pola extrema dereita durante estes duros días. No xornal La Razón e no xornal dixital eldiario.es. Hoxe escoitei na radio outro bulo do que non ouvira falar: que as inundacións eran parte dun plan para desfacerse da actual poboación e substituíla por migrantes. Ridículo, non? E tamén escoitei algún aínda máis incrible: que Abascal colleu a pa e que estivera levantando lama nunha das vilas afectadas.

        Quedou patente toda esta trama organizada e incitadora da violencia no acoso ás autoridades civís ocorrida no pasado domingo na localidade de Paiporta da que segundo medios serios de información estaban os infantes de Vox (Revuelta), Desokupa, Democracia Nacional, España 2000 e outros grupellos nazi-fascistas polo estilo. A min chamoume a atención aquel "niñato" cun tupe repeinadiño e limpo coma unha patena que saiu na TV dirixíndose ao rei Felipe para criticar á autoridade civil; e resulta que o elemento ía cunha roupa propia dun grupo nazi.

"Só o pobo salva ao pobo"

     Aqueles que tentaron de que Antonio Machado fora silenciado, os que teñen antepasados que o perseguiron ata no exilio e que se alegraron da súa morte, os partidarios e apoloxistas dos que o silenciaron queren apropiarse da súa frase de que "so o pobo salva ao pobo", coma se eles representaran ao pobo! Porque eles representan todo aquilo que Machado condenaba e non quería, eles son os defensores dos privilexios, os defensores da explotación, os señoritos,  os defensores dos grandes terratenentes e das ditaduras. E Antonio Machado sobre o pobo dicía:

"En España lo mejor es el pueblo. Siempre ha sido lo mismo. En los trances duros, los señoritos invocan la patria y la venden; el pueblo no la nombra siquiera, pero la compra con su sangre y la salva"

    E si, é certo. Miles de voluntarios se achegaron ás zonas afectadas pola DINA, sen invocar a patrias que salvar; simplemente a tentar de axudar de xuntar as súas mans coas dos veciños. De contribuír a mellorar a situación, sen máis interese que a de colaborar.

        O mesmo que aconteceu na nosa Galiza cando os incompetentes que negaban a catástrofe tamén se negaron a afrontar de forma eficaz a crise do Prestige que tinguiu de negro as nosas costas. Pois si, chegaron miles de voluntarios de todas as procedencias, co único propósito de axudar a facer o que os incompetentes negaban. Curiosamente incompetentes da mesma familia política que os incompetentes valencianos que se negaron a recoñecer a evidencia ata as oito da tarde do maldito día.

        Se Machado vivira hoxe, serían estes voluntarios aos que se referiría coma pobo. E condenaría a aqueles salvapatrias que tratan de xerar desconfianza, desconcerto, violentos e partidarios dunha ditadura que a maior parte deles non sufriron nin coñeceron.

Para rematar

    É máis que evidente que hai que determinar todas as responsabilidades políticas e destituír ás persoas responsables. Igualmente, determinar se hai responsabilidades penais e perseguir aos presuntos delincuentes.

        Se a Generalitat valenciana non afronta as súas obrigas, o Estado debe facer valer a súa autoridade e utilizar as leis que lle permitan intervir en favor do auxilio á poboación civil.

        E cando hai unha alerta dese tipo, o que hai que facer é suspender automaticamente todo tipo de actividade, forzar a suspensión por medios coactivos se é necesario, e dicirlle aos patróns recalcitrantes que se vaian tomar vento fresco. E, por suposto, mobilizar todos os equipos de emerxencias que se considere necesario, sen esperar a que o pimpín de quenda teña a ben pedir permiso aos señoritos para actuar.

Migrantes. Denigrados, vendidos e sen dereitos

 

Desde hai bastante tempo estamos a asistir a un debate social intenso sobre o fenómeno migratorio. Non é un debate que se dea só no Estado Español e na Europa e que condicione de forma importante o comportamento do corpo electoral; tamén é un debate importante e condicionante nos Estados Unidos de América.

Diversas posicións arredor da migración

Nos diferentes países estanse a dar diversas posicións sobre o tratamento a dar a o asunto migratorio (maiormente fálase do “problema da migración”; eu négome a cualificalo de “problema” porque considero que o problema real son aquelas persoas que cualifican a migración coma un “problema” dos países receptores de persoas migrantes.

A grandes trazos, e tendo en conta que dentro de cada unha pode haber matices diferenciados, poderiamos describir as diversas posicións existentes sobre a migración como as seguintes:

1ª) Por unha parte están os postulados aberrantes que está a utilizar a extrema dereita e o fascismo contra os fluxos migratorios de persoas con un alto nivel de pobreza procedentes de países do terceiro mundo cara a Europa ou cara aos países “ricos” de América (ricos en termos de PIB, que non en termos de IDH-Índice de Desenvolvemento Humano). Temos que aclarar que para xustificar os seus postulados o fascismo está a recorrer de forma continuada á expansión de todo tipo de mentiras arredor das actividades dos migrantes (que si violacións, que si ocupacións, que si quitan traballo, etc.), trolas que fican desmentidas se acudimos ás memorias xudiciais e policiais. Mais non só é a extrema dereita a que usa estes mecanismos troleiros para denigrar as migrantes, tamén hai forzas de “dereita civilizada” (o de civilizada é un dicir e unha contradición), como pode ser o Partido Popular no Estado Español ou os partidos Republicano e Demócrata nos EUA. Ou ese partido europeista, que di Felipe González, o partido fascista de Meloni, ao que só lle falta dar ordes á súa mariña de que afunda as embarcacións de migrantes que entren en territorio de Italia.

2ª) Por outra parte, están aqueles que observan o fenómeno migratorio dun xeito utilitarista e cousificando ás persoas migrantes coma suxeitos útiles para resolver os problemas do crecemento vexetativo e os desequilibrios das pirámides de poboación ao que se están enfrontando os países máis desenvolvidos e que están a suxerir problemas tanto no mantemento dos sistemas de pensións como nos do desenvolvemento produtivo daquelas actividades que os propios empresarios non deslocalizan cara a países corruptos e con baixos salarios.

3ª) Unha mestura das dúas visións anteriores é unha intermedia: a que, aínda recoñecendo a regañadentes as situacións que levan ás persoas migrantes a adoitar marcharse dos seus países (sen afondar nas causas polas que eses países chegan a esas situacións, non vaia ser...), néganlle o pan e a sal, néganlle refuxio e incluso pagan a países terceiros con sistemas corruptos para que sirvan de barreiras de contención ou de campos de concentración para que esas persoas non cheguen a penetrar polas súas fronteiras. E non lle doen prendas. Estes suxeitos na Europa dirixen e gobernan moitos países que empobreceron, tanto desde os seus estados como desde as súas empresas, aos países de onde proceden a meirande parte dos migrantes que veñen cara a Europa. Francia, Alemaña, Holanda, Italia, Inglaterra, Bélxica,... esquecen que foron os seus exércitos e as súas empresas quen saqueou as riquezas naturais de África deixando ás poboacións deses países na máis extrema pobreza e miseria. E que unha vez renunciado a mantelas coma colonia, deixaron a eses países nas mans de gobernos monicreques, corruptos, e ao servizo da antiga colonia e as súas empresas para seguir co saqueo. E agora non queren que esas persoas ás que espremeron ben espremidas, que non teñen onde caer mortas, veñan cara a onde poden acadar un futuro, incluso poñendo en risco as súas vidas e as das súas crianzas. Igualmente os Estados Unidos de América, que despois de saquear a gusto Latino América agora se nega a asumir a chegada de migrantes procedentes daqueles países aos que espremeu e nos que impuxo pola forza de golpes de Estado gobernos de monicreques corruptos e asasinos; e onde derrocou gobernos lexítimos para poñer no seu lugar outros que foran dóciles cans ao servizo dos seus intereses.

4ª) Por último, están as persoas que asumen coma propia a situación das persoas migrantes e que defenden o dereito de todas as persoas a ter unha vida digna sen razóns de fronteiras e, polo tanto, o dereito á libre circulación das persoas entre os diversos países do mundo. Posiblemente tamén coincidimos en condenar as políticas migratorias de todos os países da Unión Europea e dos países da América do Norte.

Non sei se me que da algunha sen mencionar (posiblemente); pero coido que os trazos que máis arriba describo tenden a agrupar os grandes grupos de opinión.